ഈ ജനലുകള്‍ അടഞ്ഞുപോവരുത്

അന്നൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ പെസഹായ്ക്കു കരിക്കിന്‍വെള്ളവും അപ്പവും തിന്നാന്‍ എത്രയെത്ര വീടുകളിലാണു പോയിരുന്നത്. വൈകിട്ട് ഏഴിനു തുടങ്ങിയാല്‍ പത്തും പതിനഞ്ചും വീടുകളില്‍ വരെ സ്വീകരണം ഉണ്ടാകും. ദു:ഖവെള്ളിക്കു മലയാറ്റൂര്‍ കുരിശുമുടി കയറി പൊന്നിന്‍കുരിശു മുത്തപ്പനെ വിളിച്ച് എത്രയെത്ര യാത്രകള്‍. ഇന്നു മലയാറ്റൂരിനു പോകാനിറങ്ങിയ പഴയ സുഹൃത്തു പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങളുടെ കുര്‍ബാന കൂടാന്‍ നിന്നാല്‍ നിനക്കു ശരിയാവില്ല. പോയി വരാം.” പണ്ടു കുര്‍ബാന അള്‍ത്താരയില്‍ വിടര്‍ന്നത് എനിക്കും എടുത്താല്‍ പൊങ്ങുന്ന വസ്തുക്കള്‍ കൊണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്മസ് രാവുകളിലെ പാതിരാകുര്‍ബാനയും ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരയും ആസ്വദിക്കാന്‍ പോയിരുന്നത് ഒരേ സംഘം തന്നെയായിരുന്നു. ഓണത്തിനു മാവേലിയായും ക്രിസ്മസിനു പപ്പായായും കുടവയറുള്ള ഒരേ ആളുകള്‍ വേഷം പകര്‍ന്നു-കാണെക്കാണെ പല മതങ്ങളായി, ജാതികളായി നാം പകുത്തുപോവുന്നതിനെക്കുറിച്ച്, ഓണവും ക്രിസ്തുമസും ബക്രീദും ഒരുപോലെ കടന്നു വന്ന ജനലുകള്‍ അടഞ്ഞു പോവുന്നതിനെ കുറിച്ച് ഒരാലോചന. അനൂപ് പരമേശ്വരന്‍ എഴുതുന്നു

ഇപ്പോള്‍ ദുബൈയിലുള്ള, ഷാഹിന എന്ന കൂട്ടുകാരി എഴുതുന്നു: “ഇന്നെന്റെ തലയിലെ തട്ടത്തിന് പഴയയാ നൈലോണ്‍ ശീലയുടെ ഭാരമല്ല. യാക്കോബായ പള്ളിയിലേക്കു വഴിവെട്ടാനായി നമ്മള്‍ ചുമന്ന കരിങ്കല്ലിനുപോലും ഇത്ര കനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”

ഞായറാഴ്ചകളില്‍ ട്യൂഷന് പോകാനായി പള്ളിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി വന്നിരുന്ന സെലിന്റെ തലയിലെ ഷാള്‍മറയും നന്ത്യാര്‍വട്ടപ്പൂ ഒരുചെറുപിന്നലില്‍ ചൂടിയ ശേഷം മഞ്ജു അലസമിട്ട നീളന്‍മുടിയും ഷാഹിനയുടെ കിന്നരിത്തട്ടവും ഒരു ചെറുകാറ്റില്‍ പോലും പറന്നുയരുന്നത്, എന്നും പിന്നാലെ നടന്നു പോയ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടിരുന്നതാണ്. അന്നൊന്നും തട്ടത്തെക്കുറിച്ചു പറയണമെങ്കില്‍ ഷാളിനേയും പൂവിനേയും കുറിച്ചുകൂടി പറഞ്ഞു മതേതരത്വത്തിന്റെ അടയാളം പതിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. മൂന്നിനെയും കുറിച്ച് ഒന്നിച്ചു പറഞ്ഞാലും ഇപ്പോഴിതു വായിക്കുന്നവരില്‍ ചിലരെങ്കിലും “ദേ ഒരാള്‍ കപടമതേതരത്വം” കളിക്കുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞേക്കുമെന്നു ഭയക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു.

അനൂപ് പരമേശ്വരന്‍

ഞങ്ങളൊക്കെ അന്നു ഭാരമില്ലാത്തവരായിരുന്നു. മുട്ടുശാന്തി കഴിഞ്ഞു വരുന്നവനും പത്രമിട്ടു വരുന്നവനും ക്ളാസിലെത്തും വരെ ഏറ്റിയത് ഒരേ ചുമടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ പെസഹായ്ക്കു കരിക്കിന്‍വെള്ളവും അപ്പവും തിന്നാന്‍ എത്രയെത്ര വീടുകളിലാണു പോയിരുന്നത്. വൈകിട്ട് ഏഴിനു തുടങ്ങിയാല്‍ പത്തും പതിനഞ്ചും വീടുകളില്‍ വരെ സ്വീകരണം ഉണ്ടാകും. ദു:ഖവെള്ളിക്കു മലയാറ്റൂര്‍ കുരിശുമുടി കയറി പൊന്നിന്‍കുരിശു മുത്തപ്പനെ വിളിച്ച് എത്രയെത്ര യാത്രകള്‍. ഇന്നു മലയാറ്റൂരിനു പോകാനിറങ്ങിയ പഴയ സുഹൃത്തു പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങളുടെ കുര്‍ബാന കൂടാന്‍ നിന്നാല്‍ നിനക്കു ശരിയാവില്ല. പോയി വരാം.”

പണ്ടു കുര്‍ബാന അള്‍ത്താരയില്‍ വിടര്‍ന്നത് എനിക്കും എടുത്താല്‍ പൊങ്ങുന്ന വസ്തുക്കള്‍ കൊണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്മസ് രാവുകളിലെ പാതിരാകുര്‍ബാനയും ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരയും ആസ്വദിക്കാന്‍ പോയിരുന്നത് ഒരേ സംഘം തന്നെയായിരുന്നു. ഓണത്തിനു മാവേലിയായും ക്രിസ്മസിനു പപ്പായായും കുടവയറുള്ള ഒരേ ആളുകള്‍ വേഷം പകര്‍ന്നു.

ക്രിസ്മസ് കാരളിനു ചെണ്ടകൊട്ടുന്നതിനു കാനാവെള്ളം അന്നൊന്നും ഒരു നിബന്ധനയായിരുന്നില്ല. അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കാലത്തിന്റെ സന്തതികളായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. 1974ല്‍ ജനിച്ചവര്‍. ശിശിര ഗ്രീഷ്മ ഹേമന്ത വര്‍ഷങ്ങളായി മതമുഖങ്ങള്‍ ഭാവമാറ്റം കാണിച്ചു ഭയപ്പെടുത്താതിരുന്ന കാലം. പള്ളിയില്‍ പോകുന്നവന്‍ തലനിവര്‍ത്തി പള്ളിയില്‍ പോവുകയും അമ്പലത്തില്‍ പോകുന്നവന്‍ തലയുയര്‍ത്തി തന്നെ പോവുകയും ദീപാരാധനയും കുര്‍ബാനയും കഴിഞ്ഞ് ക്ളബിലോ വായനശാലയിലോ കവലയിലെ കരിങ്കല്ലിലോ വട്ടം കൂടുകയും ചെയ്തിരുന്ന കാലം. ആണെന്നോ പെണ്ണെന്നോ ജാതിയെന്നോ മതമെന്നോ ഉള്ള ഭാരങ്ങള്‍ ആരുടേയും ബിഎംഐ താളം തെറ്റിച്ചില്ല.
ബിനുവെന്നും മനോജെന്നും അനിലെന്നും അനീഷെന്നും അനൂപെന്നും ആര്‍ക്കുമിടാവുന്ന പേരുകളായിരുന്നു എല്ലാവര്‍ക്കും. ഒന്നാം ക്ളാസില്‍ ചേര്‍ത്തപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ത്ത പേരായിരുന്നു അനൂപ് എന്നത്. അനൂപ് പി. എന്നത് അനൂപ് പരമേശ്വരനാണോ അനൂപ് ഫിലിപ്പാണോ അനൂപ് പരീതാണോ എന്നു പഠനം തീരുംവരെ ആരും തിരക്കിയിരുന്നില്ല. ജോലിക്കുള്ള ആദ്യ അഭിമുഖത്തിനു ചെന്നപ്പോഴാണ് അതൊരു ജീവിതപ്രശ്നമായത്. “അച്ഛന്റെ പേര് പരമേശ്വരന്‍ നമ്പൂതിരി എന്നാണല്ലേ? ഏതൊക്കെ വേദങ്ങള്‍ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്?” എന്നായിരുന്നു നേരിടേണ്ടി വന്ന ആദ്യ ചോദ്യം.

വേദജ്ഞാനവും പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന് അധികമാകില്ലെന്ന് അന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കേരളത്തിലെ നമ്പൂതിരിമാരില്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ഓട്ടോറിക്ഷ ഓടിക്കുന്നവരോ സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ അന്നം മുടങ്ങാതിരിക്കാനായി നേദിക്കാനുള്ള ക്രിയകള്‍ മാത്രം പഠിച്ച ശാന്തിക്കാരോ ആയിരുന്നെന്നു ചോദ്യകര്‍ത്താവ് അറിയാത്തതുകൊണ്ടാവുമെന്ന് ആശ്വസിച്ചു. ജോലികിട്ടി പത്രത്തില്‍ ആദ്യമടിച്ചുവന്ന പേര് അനൂപ് നമ്പൂതിരി എന്നായിരുന്നു. ജോലി ചെയ്ത സ്ഥാപനത്തിലെ നാട്ടുനടപ്പില്‍ വീണുപോയപ്പോള്‍ കിട്ടിയ പേര്. ട്രെയിനിങ് കാലത്ത് ഒരു തവണ കൂടി ആ പേര് ചുമന്നു. പിന്നെ ഭാരമിറക്കി അച്ഛന്‍ സ്കൂളിലിട്ട പേരു തന്നെ ഏറ്റെടുത്തു.

ആ പേരിനെക്കുറിച്ച് പിന്നീടു ഒരു സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ പറഞ്ഞത് ഇഎംഎസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് നമ്പൂതിരി എന്നൊക്കെ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഒരാള്‍ മുന്നില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. പക്ഷേ, അനൂപ് നമ്പൂതിരി എന്നാല്‍ കാണ്ടാമൃഗം ഫ്രെെ എന്നു കേള്‍ക്കുന്നതു പോലെ ഓക്കാനം വരുന്നു എന്നാണ്. പേര് ഒരു ജാലകമായിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്കു തുറന്നിട്ട കാറ്റിന്റെ ഇടനാഴി.

കോളജിലെ നാഷനല്‍ സര്‍വീസ് സ്കീമില്‍ ചേര്‍ന്നു പോത്താനിക്കാട് പള്ളി മുറ്റത്തേക്കു വഴിവെട്ടുമ്പോള്‍ അതിലെങ്ങും സംശയത്തിന്റെ ഒരു സൂചി മുന പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതേ കോളജിലെ അധ്യാപകന്റെ കൈ വെട്ടിയെടുത്തപ്പോള്‍ നാടിന്റെ ഒരു ചിറകറ്റു പോയി. ഷാളുകള്‍ക്കും തട്ടങ്ങള്‍ക്കും പൂണൂലിനും കനം കൂടി. അതു ഭാരമായി. തലമറ മറയ്ക്കാന്‍ ഒളിയിടം തേടി. കുറി തൊടാന്‍ ഭയന്നു. അടയാളങ്ങളുടെ കുരിശു ചുമന്ന് ആഴ്ചകളെല്ലാം ദുഖവെള്ളിയാഴ്ചകളായി. ജനാലകള്‍ അടച്ചു തഴുതിട്ട് മാവു കുറുക്കിയും ഇല വാട്ടിയും പെസഹയപ്പവും പൂവടയുമുണ്ടാക്കി. വിഷക്കാറ്റില്‍ അടഞ്ഞുപോയ ജനാലകള്‍ തുറക്കാന്‍ കൊടുങ്കാറ്റു വരണം. ഇനിയതു തകര്‍ത്തേ തുറക്കൂ.

“പണ്ട് ഊരിത്തൂക്കിയ പൂണൂലിന് ആണിയുമിളക്കി താഴെ വീഴാന്‍മാത്രം കനംവച്ചത് നീ അറിഞ്ഞില്ലേ” എന്നായിരുന്നു ഷാഹിനയുടെ ഫേസ്ബുക്ക് സന്ദേശത്തിലെ അവസാന വാചകം.

Posted by nalamidam on Apr 6 2012. Filed under പറയാതെ വയ്യ, സമകാലികം . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.