വിമതരാവാന്‍ വയ്യാതെ (മലയാളിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ കുറിച്ചു വീണ്ടും )

 
 
 
 
മലയാളിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിനകത്തെ ഒഴിവിടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചില ചിന്തകള്‍. പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരന്‍ കരുണാകരന്‍ എഴുതുന്നു
 
 

ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ പൊതു ധാരയില്‍ നിന്ന് ഇടഞ്ഞ്, എന്നാല്‍ അതിന്റെ എല്ലാ അവസരങ്ങളും മുതലെടുത്ത് നടത്തുന്ന ഈ മുന്നണിരാഷ്ട്രീയം ജനാധിപത്യത്തെ ഭയക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം ആണ്. പഴയ നാടുവാഴിത്തത്തോട് പെട്ടെന്ന് ഐക്യം സ്ഥാപിച്ച സ്റാലിനിസം ഇതിന്റെ ഒരു യുക്തിയായെങ്കില്‍ അതേ നാടുവാഴിത്തം തന്നെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ജന്മിത്വമായി നമ്മുടെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ തന്നെ അതിന്റെ വരുതിയിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടാണ് ഇത് നിലവില്‍ വന്നത്. ഇത് കൊണ്ട് വന്ന വികസന മുരടിപ്പ് നമ്മള്‍ നേരിട്ട് അറിയുകയും പരസ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തുവെങ്കിലും ഇത് കൊണ്ട് വന്ന രാഷ്ട്രീയ മുരടിപ്പ് പക്ഷെ അധികം ചര്‍ച്ച ചെയ്തില്ല-പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരന്‍ കരുണാകരന്‍ എഴുതുന്നു
 
 


 
 

കഴിഞ്ഞ മാര്‍ച്ചില്‍ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകനും പൊതുപ്രവര്‍ത്ത കനുമായ കെ. വേണു ‘ലാലൂര്‍ സമരസമിതി’ക്ക് വേണ്ടി തൃശൂര്‍ നഗരത്തില്‍ മാലിന്യ നിര്‍മാജനത്തിനും അതിലെ പൊതു നീതിക്കും വേണ്ടി നടത്തിയ നിരാഹാരം അവസാനിക്കുന്ന ദിവസം, വൈകുന്നേരം, ഞാനും അദ്ദേഹത്തെ സന്ദര്‍ശിച്ചു. ആ ദിവസങ്ങളില്‍ അദ്ദേഹത്തെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. ദിവസങ്ങള്‍ പിന്നിട്ട സമരം പിന്‍ വലിച്ചത് ചില ഉറപ്പുകളുടെ പേരിലായിരുന്നു. അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സി ആര്‍ പരമേശ്വരന്‍ ഏതാണ്ട് ഇത് പോലെ എന്നോടു പറഞ്ഞു : ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണോ ഈ സമരം അവര്‍ ഈ സമരത്തോടൊപ്പം ഇല്ല. എനിക്ക് ഇയാള്‍ ഇതിനായി മരിക്കരുതെന്നാണ്’. പരമേശ്വരന്‍ പറഞ്ഞത് ഇതാകണം : സമരങ്ങള്‍ ജനങ്ങളെയും ജനങ്ങള്‍ സമരനായകരെയും ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് കേരളത്തിന്റെ, നമ്മുടെ തോല്‍വിയാണ്.

തൃശൂര്‍ നഗരത്തില്‍ പാര്‍ത്ത ആ ഒരു മാസം ഞാന്‍ മൂന്ന് ഹര്‍ത്താലുകള്‍, ജാഥകള്‍, അതിലും അധികം തെരുവ് യോഗങ്ങളും കണ്ടു. പകല്‍ തിരക്കുള്ള സമയം അമ്പലങ്ങളിലേക്ക് എഴുന്നെള്ളിക്കാന്‍ കൊണ്ട് പോകുന്ന ആനകളെയും കണ്ടു. പരിഹാരം കാണാത്ത മാലിന്യപ്രശ്നം നഗരവാര്‍ത്തയില്‍ എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. നഗരം ചീഞ്ഞു തന്നെ കിടന്നിരുന്നു.
 
 

അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സി ആര്‍ പരമേശ്വരന്‍ ഏതാണ്ട് ഇത് പോലെ എന്നോടു പറഞ്ഞു : ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണോ ഈ സമരം അവര്‍ ഈ സമരത്തോടൊപ്പം ഇല്ല. എനിക്ക് ഇയാള്‍ ഇതിനായി മരിക്കരുതെന്നാണ്’.


 
 
വേണുവിന്റെ പ്രതിച്ഛായയും ഭരണകൂടവും
ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ വേണുവിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ വെച്ചു കണ്ടപ്പോള്‍ ആ സമരത്തെ കുറിച്ചും ഞങ്ങളുടെ സൌെഹൃദത്തിന്റെ യാത്രയില്‍ വരാറുള്ള വിഷയങ്ങളും സംസാരിച്ചു. ആ സമരം, സ്വാഭാവികമായും, കുടുങ്ങി കിടന്ന വേണുവിന്റെ പ്രതിച്ഛായയെ പറ്റിയും: വാസ്തവത്തില്‍ വേണുവിന് വേണ്ടി ചില ഒത്തുതീര്‍പ്പുകള്‍ എന്ന്, വഴങ്ങുന്ന ഒരു ഭരണകൂടത്തെ പറ്റി ഞാന്‍ സൂചിപ്പിച്ചു. അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പൊതുപ്രവര്‍ത്തകന്‍ എന്നതിനേക്കാള്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യവാദിയായാണ് വേണുവിന്റെ പ്രതിച്ഛായ ഈ സമരത്തില്‍ വരുന്നത്.

ഒരു തീവ്ര കമ്യൂണിസ്റ് വിപ്ലവകാരി എന്ന് തുടങ്ങി ഒരു ജനാധിപത്യവാദി എന്ന് വരെ നീളുകയും ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു വ്യക്തിത്വം നമ്മുടെ പൊതു മണ്ഡലത്തില്‍ ഇടപെടുന്നു. ഇതില്‍ ജനാധിപത്യവാദിയോടാണ് സര്‍ക്കാര്‍ ഒത്തു തീര്‍പ്പില്‍ എത്തുന്നത്. കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ പ്രസക്തമായ ഒരു ആവശ്യം, മാലിന്യ നിര്‍മാര്‍ജനത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള ആധുനിക ഉപാധികള്‍, വേണു ഉന്നയിക്കുന്നു,അദേഹത്തിന്റെ നിരാഹാര സമരം അതിനായിരുന്നു. ഈ ആവശ്യം ദൈനംദിന ജീവിതത്തില്‍ പാര്‍പ്പി ടവും വെളിച്ചവും ഭക്ഷണവും ഉറപ്പിച്ച, ആധുനിക ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച ജനങ്ങളുടെതാണ്.

വേണുവിനെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഈ ആവശ്യം അതിന്റെ ചരിത്ര പരിണാമത്തെയും ഓര്‍മിപ്പിക്കും : എഴുപതുകളിലെ കമ്യൂണിസ്റ് വിപ്ലവകാരികള്‍, പലരും, അവരുടെ മധ്യവയസു പിന്നിട്ടത് സമൂഹവും ചരിത്രവും തങ്ങള്‍ക്കു സമ്മാനിച്ച രാഷ്ട്രീയ വിവേകത്തോടെ ആയിരുന്നു. ലോകത്തെ കുറിച്ചും അധികാര നിര്‍വഹണത്തെ കുറിച്ചും അവരുടെ വീണ്ടു വിചാരങ്ങള്‍ ഇന്ന് വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ലോകത്ത് പലയിടത്തും, അതെ. ‘നക്സലിസം’ ഒരു പക്ഷെ ഇപ്പോഴും അതേ വയസുള്ള മലയാളി എഴുത്തുകാരില്‍ ചില നൊസററാല്‍ജിയയുടെ പരാഗം മൂക്കില്‍ വെച്ചു പോകുന്നു എന്നത് ഒഴിച്ചാല്‍ ഈ മാറ്റത്തിന് അതിന്റെ ഭൂതകാലത്തോടു അധികം സംവാദങ്ങള്‍ ഇല്ല. സാഹസികയാത്ര കഴിഞ്ഞു കരക്ക് അണഞ്ഞ കപ്പലിലും അത് അന്ന് വന്നു നിന്നത്ര അപരിചിതത്വം ഇപ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഇല്ല.
 
 

ഇടതാകുമ്പോഴും വലതാകുമ്പോഴും. അതിനു രാഷ്ട്രീയമായ വളര്‍ച്ച ആരോപിക്കുക വയ്യ. കേരളത്തില്‍ സമീപ കാലത്ത് നടന്ന മിക്കവാറും എല്ലാ പ്രതിരോധ സമരങ്ങളും ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഈ രാഷ്ട്രീയമുന്നണിക്ക് എതിരെയോ, അല്ലെങ്കില്‍ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛക്കോ എതിരാണ്.


 
 
മുന്നണി രാഷ്ട്രീയം: വിചിത്രമായ ഒരു സങ്കരം
അങ്ങനെ, ആധുനിക ജീവിത സാഹചര്യത്തിലേക്ക് പ്രവേശനം കിട്ടിയ ഒരു ജനത, , ഒരു പക്ഷെ നമ്മുടെ പ്രഖ്യാപിത പൊതു ബോധവും, ഇന്ന് കേരളത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് എത്തുന്നു. ഈ പൊതു ധാരയില്‍ നിന്നും മുറിവുകളും അപമാനവും ഏറ്റ് ചിതറിപ്പോയ ആദിവാസി, കീഴ്ജാതി ജീവിതങ്ങള്‍ ഇന്ന് സമരം ചെയ്യുന്നത് ഒരേ സമയം ഈ പൊതുബോധത്തോടും ഇവിടെ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഭരണവര്‍ഗ്ഗ താല്‍പ്പര്യങ്ങളോടും ആണ്. ഇവിടെ പക്ഷെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത് ഇന്ന് ഈ മുഖ്യധാര അകപ്പെട്ട പ്രതിസന്ധിയാണ്. കാരണം, അത് കേരളത്തെ ഇന്ന് പല അര്‍ത്ഥത്തിലും സ്വഭാവവല്‍ക്കരിക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ. വേണുവിന്റെ സമരം അതിന്റെ ഒരു സൂചകം എന്ന നിലക്കും.

ഇന്നത്തെ ഈ ജീവിതത്തിലേക്ക് കേരളം അതിന്റെ സാമൂഹ്യ ഭൂപടം നിവര്‍ത്തി കെട്ടുന്നത് അര നൂറ്റാണ്ടോളം പിന്നിട്ട മുന്നണി രാഷ്ട്രീയത്തോടൊപ്പവും പല സമൂഹങ്ങളിലേക്കും ചിതറിയ മലയാളി കുടിയേറ്റക്കാര്‍ കൊണ്ട് വന്ന ‘ലോക’ത്തോടൊപ്പവും ആണ്. ഈ മുന്നണി രാഷ്ട്രീയം, വാസ്തവത്തില്‍, അമ്പതു വര്‍ഷങ്ങള്ക്ക്് മുമ്പെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്ന, അങ്ങനെ സങ്കല്‍പ്പി ച്ച സാമുദായിക പരിഗണനകള്‍ക്കുള്ളില്‍ രാഷ്ട്രീയാധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു സംവിധാനം ആണ് .

ഇടതാകുമ്പോഴും വലതാകുമ്പോഴും. അതിനു രാഷ്ട്രീയമായ വളര്‍ച്ച ആരോപിക്കുക വയ്യ. കേരളത്തില്‍ സമീപ കാലത്ത് നടന്ന മിക്കവാറും എല്ലാ പ്രതിരോധ സമരങ്ങളും ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഈ രാഷ്ട്രീയമുന്നണിക്ക് എതിരെയോ, അല്ലെങ്കില്‍ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛക്കോ എതിരാണ്. അതേ സമയം ഈ മുന്നണികള്‍ നടത്തിയ, നടത്തുന്ന, സമരങ്ങള്‍ അവയുടെ തന്നെ അധികാര സംരക്ഷണത്തിനു വേണ്ടിയും.

ഈ മുന്നണി രാഷ്ട്രീയം വിചിത്രമായ ഒരു സങ്കരമായത് അതിലെ വിവിധ രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങള്‍ അതിവിചിത്രമായ കൂട്ടുകെട്ടിലൂടെ ഉറപ്പിച്ച രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തോടൊപ്പം ആണ്. പതുക്കെ, ഒപ്പം ആഴത്തിലും, ഈ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വര്‍ഗ്ഗം ഇരു മുന്നണികളുടെയും താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഭരണകൂടത്തിന്റെ തന്നെ കൈയകലത്തിലെ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങള്‍ ആയി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇത് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയെ സമ്പൂര്‍ണമായും വളഞ്ഞു പിടിച്ചു. ഈ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണികള്‍ നടത്തുന്ന സമരങ്ങളും ബന്ദുകളും അങ്ങനെ ആണ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ തന്നെ മാനമുള്ള വളഞ്ഞു പിടുത്തം ആയി മാറിയത്.
 
 

ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യവല്ക്കരണത്തിന്റെ പൊതു ധാരയില്‍ നിന്ന് ഇടഞ്ഞ്, എന്നാല്‍ അതിന്റെ എല്ലാ അവസരങ്ങളും മുതലെടുത്ത് നടത്തുന്ന ഈ മുന്നണിരാഷ്ട്രീയം ജനാധിപത്യത്തെ ഭയക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം ആണ്.


 
 
ജനാധിപത്യത്തെ ഭയം
വാസ്തവത്തില്‍, ഇത് കിഴക്കന്‍ യുറോപ്പില്‍ മുമ്പ നിലനിന്നിരുന്ന സോവിയറ്റ് കമ്യൂണിസ്റ് ഭരണക്രമത്തെ ഓര്‍മിപ്പിക്കും. അവിടങ്ങളില്‍ നില നിന്നിരുന്ന ഏക പാര്‍ട്ടി സ്വേച്ഛാധിപത്യം എന്ന നിലക്കല്ല, ബഹുകക്ഷി സമ്പ്രദായം പിന്തുടരുമ്പോഴും നമ്മളില്‍ ആഴത്തില്‍ വേരൂന്നിയ ‘ഏക പാര്‍ട്ടി രാഷ്ട്രീയ മനോഭാവം’ കൊണ്ട് മുന്നണികളില്‍ അണി നിര്‍ത്തുമ്പോഴും.

അത്രയും അത് ജനാധിപത്യത്തിലെ സര്‍ഗാത്മകതയെ, ജനാധിപത്യം സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്നത് അവിശ്വസിക്കുന്നു. ഇടതായാലും വലതായാലും ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ് സമൂഹത്തെയാണ് ഈ പൊതു രാഷ്ട്രീയ ബോധം ഭാവന ചെയുന്നത് എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അത് ഒരു അതിവാദം ആയി തോന്നും. പക്ഷെ, ഈ രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിനകത്ത് തന്നെ ആണ് മതജാതി ഗ്രൂപ്പുകളും കക്ഷികളും തങ്ങളുടെയും മാളങ്ങള്‍ കെട്ടിയിട്ടുള്ളത് എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ഈ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയ മുഴുവനാകും.

ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യവല്ക്കരണത്തിന്റെ പൊതു ധാരയില്‍ നിന്ന് ഇടഞ്ഞ്, എന്നാല്‍ അതിന്റെ എല്ലാ അവസരങ്ങളും മുതലെടുത്ത് നടത്തുന്ന ഈ മുന്നണിരാഷ്ട്രീയം ജനാധിപത്യത്തെ ഭയക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം ആണ്. പഴയ നാടുവാഴിത്തത്തോട് പെട്ടെന്ന് ഐക്യം സ്ഥാപിച്ച സ്റാലിനിസം ഇതിന്റെ ഒരു യുക്തിയായെങ്കില്‍ അതേ നാടുവാഴിത്തം തന്നെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ജന്മിത്വമായി നമ്മുടെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ തന്നെ അതിന്റെ വരുതിയിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടാണ് ഇത് നിലവില്‍ വന്നത്. ഇത് കൊണ്ട് വന്ന വികസന മുരടിപ്പ് നമ്മള്‍ നേരിട്ട് അറിയുകയും പരസ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തുവെങ്കിലും ഇത് കൊണ്ട് വന്ന രാഷ്ട്രീയ മുരടിപ്പ് പക്ഷെ അധികം ചര്‍ച്ച ചെയ്തില്ല.
 
 

അത്കൊണ്ടുകൂടിയാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ തെരുവുകളില്‍ കാണുന്ന സമരങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടി കള്‍ നടത്തുന്ന ബന്ദുകളും ഈ രാഷ്ട്രീയ നിശബ്ദതയുടെ കൂടി ലക്ഷണങ്ങള്‍ ആയത്. (Painting -Minakshi-De)


 
 
വിമത ഇടങ്ങള്‍
വാസ്തവത്തില്‍, ഈ രാഷ്ട്രീയ ഘടനക്ക് അകത്തു വിമതര്‍ ആവുകയായിരുന്നു നമ്മള്‍ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്. ഒരു പക്ഷെ, അങ്ങനെയാവും, പ്രഥമമായ ഒരു ജനാധിപത്യ ധര്‍മ്മചിന്ത നമുക്കിടയില്‍ അതിന്റെ തന്നെ സൂക്ഷ്മമായ അനുഭവ തലം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുക. ഇന്നത് നമുക്ക് ഏറെ വ്യക്തമായി കാണാന്‍ കഴിയും, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മൂല രൂപങ്ങളുടെ കുറെ കൂടി പരമ്പരാഗതമായ രൂപകല്‍പനകള്‍ പരിചയം ഉള്ള സമൂഹം എന്ന നിലക്ക്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ധാര്‍മ്മികമായ സുസ്ഥിതിയിലേക്ക് അതിന്റെ തന്നെ സംവിധാനങ്ങളെ മാറ്റുന്നത് അങ്ങനെ ആണ്. ഇച്ഛയും പ്രതിജ്ഞാബദ്ധതയും സമരവും ഉള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഘടന അങ്ങനെയാണ് രൂപം കൊള്ളുന്നതും.

ഇന്ത്യയുടെ അഭ്യന്തര ജനാധിപത്യഘടനക്കുള്ളിലെ സമ്പദ് ഘടനയോടും ഒപ്പം ആഗോള സമ്പദ് ഘടനയോടും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ജീവിത സംസ്ക്കാരം കേരളത്തില്‍ ഈ ദശകങ്ങളില്‍ രൂപം കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും ഗള്‍ഫ് രാജ്യങ്ങളില്‍ നിലനില്ക്കുന്ന സവിശേഷ മുതലാളിത്ത സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയില്‍ പണം ‘ചലനാത്മകമായ മൂലധനം’ ആകുന്നതു നമ്മള്‍ കണ്ടതാണ്. ഇത്, ഒരു പരിധി വരെ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് നമ്മള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇതിനോട് ചലനാത്മകമായി പ്രതികരിക്കാന്‍ അപ്രാപ്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഘടനയായിരുന്നു നമ്മുടേത്. കൃഷിയില്‍ നിന്നും ചെറുകിട വ്യവസായ സംരംഭങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇതിനകം പിന്‍ വാങ്ങിയ മലയാളികളുടെ ജീവിതത്തെ തകര്‍ച്ചയില്‍ നിന്നും ഗള്‍ഫ് പണം പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി എന്ന് നമ്മള്‍ പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞത് അങ്ങനെ ആണ്.

നമ്മുടെ തന്നെ വിഭവ സമാഹരണത്തിലും രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിലും ക്രിയാത്മകമായി പങ്കു കൊള്ളാന്‍ പറ്റാത്ത വിധത്തില്‍ ഈ രാഷ്ട്രീയഘടന നമ്മളില്‍ നിന്ന് തന്നെ അന്യവല്‍ക്കരിക്കപെട്ടിരുന്നു. ഒപ്പം, രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളുടെതന്നെ ഒരു അധികാര സ്വത്വം (സ്വത്വങ്ങള്‍) ഭരണകൂടത്തിനു സമാന്തരമായി വന്നതോടെ ഈ അവസ്ഥ ഭീകരമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിശ്ശബ്ദത പ്രഖ്യാപിച്ചു. അത്കൊണ്ടുകൂടിയാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ തെരുവുകളില്‍ കാണുന്ന സമരങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടി കള്‍ നടത്തുന്ന ബന്ദുകളും ഈ രാഷ്ട്രീയ നിശബ്ദതയുടെ കൂടി ലക്ഷണങ്ങള്‍ ആയത്.
 
 

ഇങ്ങനെ നിലവില്‍ വന്ന ഇരു മുന്നണികളുടെയും രാഷ്ട്രീയ നായകത്വം സ്വാഭാവികമായും ഒരു സിവില്‍ സമൂഹത്തെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തി എന്ന് മാത്രമല്ല; ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള പൌെരശേഷിയെ വേറെ വിധത്തില്‍ സ്വഭാവവല്‍ക്കരിക്കുകയും ചെയ്തു.


 
 
മുന്നണി രാഷ്ട്രീയം
സിവില്‍ സമൂഹത്തോടു ചെയ്തത്

പണ്ട് ഭരണകൂടത്തെ തകര്‍ക്കാനോ മാറ്റി പണിയാനോ മുതിര്‍ന്ന കലാപങ്ങള്‍ പിന്‍ വാങ്ങിയത് ചരിത്രപരമായ കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കൂടിയാണ് എന്ന് കൃത്യമായി മനസിലാക്കുമ്പോള്‍ പോലും ഇന്ന് ഈ മുന്നണി രാഷ്ട്രീയം നമുക്കുമേല്‍ സ്ഥാപിച്ച സര്‍വാധിപത്യത്തോട് ഫലപ്രദമായി പ്രതിരോധിക്കാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല. കക്ഷിരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അതിസാന്നിധ്യമായി ഈ സാഹചര്യത്തെ മനസിലാക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാല്‍, അതിനപ്പുറം ഇത് നമ്മുടെ പൌെരജീവിതത്തില്‍ തന്നെ ദുര്‍ബലമായ ജനാധിപത്യ സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ കൂടി ലക്ഷണമായാണ് കാണേണ്ടത്.

ഏക പാര്‍ട്ടി ഭരണക്രമത്തിനു വേണ്ടി വാദിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ജനാധിപത്യത്തെ ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ സംവിധാനം എന്ന് അകറ്റുകയോ അപരിചിതമാക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയ മനോഭാവം നമുക്കിടയില്‍ വേരുറച്ചതിന്റെ പശ്ചാത്തലം കൂടി ഇതിനുണ്ട്. ജനാധിപത്യത്തെ നമ്മള്‍ പ്രവര്‍ത്തി ക്കുന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യം ആയി കാണാന്‍ ഇപ്പോഴും വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്പാര്‍ട്ടിയാണ് ഈ അധികാരഘടനയുടെ ഒരു പ്രധാന നിയന്ത്രകന്‍ എന്ന് അറിയുമ്പോള്‍ ഇത് കൂടുതല്‍ മനസിലാകും. പാര്‍ലമെന്ററി ജനാധിപത്യം രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടി കളുടെ അധികാര പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ ആവശ്യം എന്നതിനപ്പുറത്തേക്ക് മെച്ചപ്പെട്ട സാമൂഹ്യ നിര്‍ വഹണത്തിനുള്ള ഉപാധി എന്ന നിലയിലേക്ക് മാറാത്തത് അതുകൊണ്ടാണ്.

മാര്‍ക്സിസ്റ് പാരമ്പര്യത്തില്‍ നിലവില്‍ വന്ന അതിന്റെ തന്നെ എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളും, പാര്‍ട്ടി , പോഷക സംഘടനകള്‍, സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങള്‍ തുടങ്ങി, നമ്മുടെ ജനാധിപത്യാനുഭവത്തെ കൂടുതല്‍ അപരിചിതമാക്കുകയായിരുന്നു. ഇത് സങ്കീര്‍ണമായത് ഇങ്ങനെ ഈ ഉപകരണങ്ങളിലൂടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ നായകത്വത്തോട് മല്‍സരിക്കാനും കിടപിടിക്കാനും തങ്ങളുടെ തന്നെ സംവിധാനങ്ങളെ ‘മാര്‍ക്സിസ്റ് ഇതര’ പാര്‍ട്ടി കളും തയാറായത് ആയിരുന്നു. ഇങ്ങനെ നിലവില്‍ വന്ന ഇരു മുന്നണികളുടെയും രാഷ്ട്രീയ നായകത്വം സ്വാഭാവികമായും ഒരു സിവില്‍ സമൂഹത്തെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തി എന്ന് മാത്രമല്ല; ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള പൌെരശേഷിയെ വേറെ വിധത്തില്‍ സ്വഭാവവല്‍ക്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. അത് നമ്മുടെതന്നെ പ്രതിരോധാശയത്തെ അതിന്റെ തന്നെ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് അത്. അതായത് നിലനില്ക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ നായകത്വം അനുവദിക്കുന്ന പരിഷ്ക്കരണങ്ങള്‍ എന്ന് ആ പ്രതിരോധങ്ങള്‍ നിര്‍വീര്യമാക്കി. മറിച്ച്, രാഷ്ട്രീയപരമായ ഒരു പ്രതിസന്ധിയാണിതെന്നും, അതിനാല്‍ തന്നെ ആ പ്രതിസന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളില്‍ ആണ് നമ്മള്‍ എത്തേണ്ടത് എന്നും തമസ്ക്കരിച്ചു.
 
 

നമ്മുടെ പ്രതിരോധ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ തോല്‍വി അതിന്റെ തന്നെ ആശയ സംഘാടനം അധികവും ‘ഇടത് മോഹ തകര്‍ച്ച’യെ ചുറ്റി പറ്റിയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവക്ക് നമ്മുടെ തന്നെ ജനാധിപത്യത്തില്‍ ശരിയായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ആകാതെയും പോയി.


 
 
ഇടതുബദല്‍ എന്ന ഇടുങ്ങിയ വഴി
മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ പ്രതിരോധ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ തോല്‍വി അതിന്റെ തന്നെ ആശയ സംഘാടനം അധികവും ‘ഇടത് മോഹ തകര്‍ച്ച’യെ ചുറ്റി പറ്റിയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവക്ക് നമ്മുടെ തന്നെ ജനാധിപത്യത്തില്‍ ശരിയായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ആകാതെയും പോയി.
നമ്മുടെ പ്രശ്നം ജനങ്ങളുടെ ബോധത്തെ മാറ്റുക എന്നല്ല, അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ തലകളില്‍ ഉള്ളത് എന്തോ അത് മാറ്റുക എന്നല്ല. നമ്മുടെ പ്രശ്നം ഈ സത്യത്തെ ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവും ആയ സ്ഥാപനങ്ങളെ മനസിലാക്കുക എന്നതാണ്. ഇന്ന് നിലനില്‍ക്കന്ന സാമൂഹ്യജീവിതത്തെ, അതിന്റെ ഉപകരണങ്ങളെ, കൂടുതല്‍ മെച്ചപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലേക്കും അതിന്റെ തന്നെ ഉയര്‍ന്ന ഘട്ടങ്ങളിലേക്കും കൊണ്ടുപോവുക എന്നതാണ്.

ഒരു ബഹുരൂപിയായ ജനാധിപത്യ ധര്‍മചിന്തക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഈ സാധ്യതയിലേക്കാണ് വാസ്തവത്തില്‍ ജനാധിപത്യം തുറക്കുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള ആലോചനകള്‍ക്ക് പകരം ‘ഇടത് ബദല്‍’ എന്നെല്ലാം വാദിക്കുന്നതു നമ്മളെ തന്നെ നിസ്സാരമാക്കുന്നു. അത് നമ്മെ വീണ്ടും വീണ്ടും സങ്കുചിതമായ രാഷ്ട്രീയ കല്‍പ്പ നകളിലേക്ക് ഒതുക്കുന്നു. സാമൂഹ്യ രൂപീകരണങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപിത സങ്കല്‍പ്പങ്ങളിലേക്ക് ഉള്ള ഒരു തിരിഞ്ഞു ഒഴുക്ക് മാത്രമേ അത് നല്‍കൂ. അഥവാ, സങ്കീര്‍ണമായ സാമൂഹിക സ്വഭാവത്തെ വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ പ്രശ്നം ആയി കാണുക, ഒരു അളവുകോലിന്റെ രണ്ടു അറ്റങ്ങളില്‍ എന്ന പോലെ ഭൂതവും ഭാവിയും കോര്‍ത്തിട്ടു പ്രശ്നങ്ങളെ അളക്കാന്‍ തുടങ്ങുക, ഇത് ലളിതീകരണം അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആവില്ല.

അധികാരനിര്‍വഹണം എന്നത് ഒരു സാമൂഹ്യ സങ്കല്‍പ്പം ആണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ആ സാമൂഹ്യ സങ്കല്‍പ്പത്തിലേക്ക് സമൂഹത്തെ അതിന്റെ മെച്ചപ്പെട്ട അറിവോടെ എത്തിക്കുക എന്നല്ലാതെ, ആ പ്രക്രിയയുടെ പങ്കാളിയാകുക എന്നല്ലാതെ, ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കു മറ്റു ഊഴങ്ങള്‍ ഇല്ല. എന്നാല്‍, ഇന്ന്, ഏതൊരു സമൂഹത്തിന്റെയും മുമ്പില്‍ ഉള്ളതുപോലെ അധികാര നിര്‍ഹണത്തെ ഒരു സമൂഹ്യകടമ എന്ന നിലക്ക് സമൂഹം മനസിലാക്കുന്ന ഏജന്‍സികള്‍ അപരിചിതമാക്കപ്പെടുകയോ അന്യവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു എന്നാണ്. ഈ അന്യവല്‍ക്കരണത്തെ ഒരു ‘സത്യം’ എന്ന നിലയില്‍ കണ്ടുപിടിക്കുകയല്ല നമ്മള്‍ ചെയ്യുന്നത്. അതിലൂടെ ഈ ആധിപത്യത്തില്‍ നിന്നും മോചിതരാവുക എന്നുമല്ല. മറിച്ച്, ഈ ‘സത്യം’ അധികാരത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു പ്രവൃത്തി (function) എന്ന് മനസിലാക്കുകയാണ്. അതിനാല്‍ നമ്മള്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമായ ജോലി (political task) ഈ ‘സത്യ’ത്തിന്റെ പദവി മനസിലാക്കല്‍ ആണ്, സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവും ആയി അത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് കണ്ടുപിടിക്കുക എന്നുമാണ്. ഇത്തരമൊരു രാഷ്ട്രീയ ധര്‍മ്മത്തിലേക്ക് പൌെരജീവിതം മാറാനുള്ള സാദ്ധ്യതയാണ് രാഷ്ട്രീയ തത്വചിന്തയെ തന്നെ ചലനാത്മകമാക്കുന്നത്.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *