ലഞ്ച്ബോക്സ്: ഏകാന്തത ഒരു സിനിമയാണ്!

സിനിമ കണ്ടു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ, കൂടുതല്‍ വിയോജിപ്പുകള്‍ നാവിലെത്തിയിരുന്നു. പക്ഷേ ഇഷ്ടമുള്ളൊരു കവിത ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ ഇപ്പോഴതിനെ മനസ്സില്‍ കാണുമ്പോള്‍ ആ വിമര്‍ശനങ്ങളൊക്കെ മറന്നു പോകുന്നു. ആ വഴിയോര ചിത്രകാരന്റെ രംഗം പറയുന്നതുപോലെ ഓരോ സമയത്തെയും മാനസിക നിലയാണ് എല്ലാം. ഇനി ഒരിക്കല്‍ കൂടി കണ്ടാലും ഈ സിനിമ ഇഷ്ടമാകുമെന്ന് തന്നെ മനസ്സ് പറയുന്നു

നന്‍മ ഒരു വാക്കല്ല

മൂന്നുവര്‍ഷത്തെ ജീവിതത്തില്‍, നന്‍‌മ കണികണ്ടുണരാന്‍ പാകത്തില്‍ വീട്ടുമുന്‍പിലൊരു ദേവാലയം പോലെ മഹീന്ദ്ര ദീദിയുടെ വീടുണ്ടായിരുന്നു. ദൈവനാമം ജപിക്കുന്ന അതേ ആത്മാര്‍പ്പണത്തോടെ ഈ വരികള്‍ കുറിക്കുമ്പോള്‍ ആ നന്‍‌മയുടെ കടലാഴമാണ് , കാഴ്ച മറച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണടച്ചില്ലുകളെ ഈറനാക്കുന്നത്.

സുനന്ദാ പുഷ്കര്‍ കേരളത്തോട് പറയുന്നത്

എല്ലാ ചാനല്‍ വാര്‍ത്തകളും അനുഷ്ഠാനം പോലെ ആവര്‍ത്തിച്ച ദൃശ്യങ്ങളെല്ലാം സുനന്ദയുടേതായിരുന്നു. വിഷയം തരൂരെങ്കിലും മോഡിയെങ്കിലും ദൃശ്യങ്ങളില്‍ സുനന്ദ മാത്രം നിറയുന്ന മാജിക്കല്‍ റിയലിസം. തരൂരിനൊപ്പം അവര്‍ നടക്കുന്നതും ഇരിക്കുന്നതും ഊഞ്ഞാലാടുന്നതുമെല്ലാം ചാനല്‍ ക്യാമറകള്‍ നിരന്തരം ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരം വിമാനത്താവളത്തില്‍ പല കാരണങ്ങളാല്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിയാതെ പോയവര്‍ക്ക് സമാശ്വാസമേകുന്ന തരത്തില്‍, ലക്ഷണമൊത്ത ഒരൊളിഞ്ഞുനോട്ടക്കാരന്റെ ചീഞ്ഞ കണ്ണോടെയാണ് മലയാള ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങള്‍ ഈ സംഭവം കൈകാര്യം ചെയ്തത്. വിമാനത്താവളത്തില്‍ സുനന്ദയെ അപമാനിച്ചവര്‍ക്കു മാത്രമല്ല മനോരോഗമെന്ന് പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും വെളിപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു ഈ മാധ്യമ നോട്ടങ്ങള്‍- -സ്മിത മീനാക്ഷി എഴുതുന്നു

ഒറ്റ വാക്കിലൊതുങ്ങില്ല, ഒരു പിറവിയും

…അതുകൊണ്ടു തന്നെ ‘ഒന്നു നൊന്തു പെറ്റു കാണിക്കെടോ’ എന്ന വെല്ലുവിളി അസംബന്ധമാണ്. മറ്റൊരുതരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, നമ്മുടെ പുരുഷ സമൂഹം പലപ്പോഴും നടത്തുന്ന ചില ‘ശക്തി പ്രകടന’ങ്ങള്‍ക്കു തുല്യമാണിത്. ‘നീയൊരു പെണ്ണല്ലേ , ആണുങ്ങളോടു കളിച്ചാല്‍ വിവരമറിയും , സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പത്തുമാസം കഴിയുമ്പോള്‍ ….’ ഈ തരത്തില്‍ പെട്ട സംഭാഷണങ്ങള്‍ പല സിനിമകളിലും കാണുന്നതല്ലേ?

വിഡ്ഢിത്തത്തിനെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ മേല്‍ക്കച്ചയണിയിച്ച് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ പുരുഷന്‍ മടികാണിക്കാറില്ല എന്നത് നാട്ടു നടപ്പ്. അതുപോലെ, സ്ത്രീ പുരുഷ സമത്വത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക രീതിപോലും എടുത്തു പറയുന്ന പുരുഷന്മാരില്ലേ? പൂച്ചയെപ്പോലെ നാലുകാലില്‍ വീഴാന്‍ നായയ്ക്കാവില്ലെന്നത് പൂച്ചയുടെ മഹത്വവും നായയുടെ ന്യൂനതയുമല്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആ വിഡ്ഢിത്തത്തെ ആവര്‍ത്തിക്കാതെ, അവഗണിയ്ക്കുക എന്നതേ നമുക്ക് ചെയ്യാനുള്ളൂ-സ്മിത മീനാക്ഷി എഴുതുന്നു

നമുക്കിടയിലെ ടര്‍ക്കി കോഴികള്‍,അറവുകത്തികള്‍

വേള്‍ഡ് സോഷ്യല്‍ ഫോറത്തിന്റെ 2004 ലെ മുംബൈ സമ്മേളനത്തില്‍ അരുന്ധതി റോയ് നടത്തിയ പ്രഭാഷണത്തിന് അവര്‍ പേരിട്ടിരുന്നത് ” ഈ നന്ദി പ്രകാശനം ടര്‍ക്കികള്‍ ആസ്വദിക്കുന്നുവോ ” ( Do turkeys enjoy this thanks giving?) എന്നായിരുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികളും ലോക വാണിജ്യ സംഘടനയും ലോകബാങ്കും എല്ലാം ചേര്‍ന്ന് മൂന്നാം ലോക രാജ്യങ്ങളില്‍ നടത്തുന്ന വംശീയ വിവേചനത്തെ ടര്‍ക്കി ക്ഷമാപണത്തോടുപമിക്കുകയാണ് അതില്‍.

കീബോര്‍ഡില്‍ എന്റെ നിലാനടത്തങ്ങള്‍

ഞാനീ സൈബര്‍ സ്പേസിനെ അയഥാര്‍ത്ഥലോകമായി കാണുന്നില്ല. ഇല്ലാത്തത് ഉണ്ടെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മായക്കളികള്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയല്ലേ ? നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിലും എല്ലാം യഥാര്‍ത്ഥമാണെന്നില്ലല്ലോ? രണ്ടൊ മൂന്നോ മുഖങ്ങള്‍ മാറി മാറി ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ , നേരില്‍ കാണാനും കേള്‍ക്കാനും തൊടാനും പറ്റുന്ന യഥാര്‍ത്ഥ ചുറ്റുപാടിലും ഉണ്ടെന്ന് നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലേ ?-സ്മിതാ മീനാക്ഷി എഴുതുന്നു

മുറിവുകളുടെ ഈ കുഞ്ഞുടല്‍ ഒരു കഥയല്ല, പ്രതീകം മാത്രം

ഫോര്‍മുല 1 കാറോട്ട മത്സരവും കോമണ്‍ വെല്‍ത്ത് മേളകളും നടത്താന്‍ പ്രാപ്തമെന്നു തെളിയിച്ചഹങ്കരിക്കുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രത്തിന് സ്വന്തം പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ സരക്ഷിക്കാനാകുന്നില്ല. സ്ത്രീകളെ പരിരക്ഷിക്കാനാകുന്നില്ല. ഒരു റേഷന്‍ കാര്‍ഡോ അതുവഴി മുടങ്ങാതെ അല്പം ഭക്ഷണമോ പോലും അവര്‍ക്കു കൊടുക്കാനാകുന്നില്ല. ശാസ്ത്ര, സാങ്കേതിക , കായിക , ആണവ മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ കൊണ്ടാടുമ്പോള്‍ ഫലക്കും അവളുടെ പതിനാലുകാരി പോറ്റമ്മയും മുന്നിയെന്ന അമ്മയും എല്ലാം ചോദ്യ ചിഹ്നങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. നാമവരെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നു- സ്മിത മീനാക്ഷി എഴുതുന്നു

അക്ഷരങ്ങളുടെ നൂല്‍പ്പാലത്തില്‍നിന്ന് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ താഴെ വീഴരുത്

ഈ കഥകളൊന്നും പൂര്‍ണവിരാമമിട്ട് അവസാനിപ്പിക്കാനാകില്ല. പ്രയത്നങ്ങള്‍ തുടരുന്നു, പ്രയാണങ്ങളും . വിദ്യാഭ്യാസം എല്ലാവര്‍ക്കും എന്നൊക്കെ വിളിച്ചോതുന്ന സര്‍ക്കാരിന്‍്റെ ‘സര്‍വ്വ ശിക്ഷ അഭിയാനെ‘ പറ്റി ഇവരൊന്നും കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ല. നാട് ഭരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പറയുന്നതിലുള്ള താല്പര്യം കേള്‍പ്പിക്കുന്നതില്‍ ഉണ്ടാവുന്നുമില്ല.

ജെമ്മ – പ്രണയത്തിന്റെ രാജ്‌ഞി

പ്രണയത്തില്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നതു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടോ ജെമ്മയ്ക്ക് എന്ന് റൂബി സംശയമുണ്ടായെങ്കിലും ജെമ്മയ്ക്കതൊന്നും പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. പ്രണയത്താല്‍ അടിമുടി പൂക്കുന്ന പൂമരമാകാനായിരുന്നു അവള്‍ക്കിഷ്ടം . “ പ്രണയത്തിന്റെ തണുത്ത പ്രവാഹത്തിലേയ്ക്ക് തന്നെ വെടിയുക , അതായിരുന്നു ജെമ്മ “ എന്ന് സാറ ടീച്ചര്‍ പറയുന്നു. – സ്മിത മീനാക്ഷി എഴുതുന്നു

മുറകാമി: എഴുതുമ്പോള്‍ ഞാനൊരു വീഡിയോ ഗെയിം കളിക്കാരന്‍

നോവല്‍ എഴുതുന്ന കാലത്ത്, രാവിലെ നാലുമണിക്ക് ഉണരും. അഞ്ചോ ആറോ മണിക്കുര്‍ എഴുതാനായി ചെലവിടും. ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് പത്തു കിലോമീറ്റര്‍ ഓടുകയോ ആയിരത്തഞ്ഞൂറ് മീറ്റര്‍ നീന്തുകയോ ചെയ്യും. ചിലപ്പോള്‍ രണ്ടും ചെയ്തെന്നും വരും. പിന്നീട് അല്പസ്വല്പം വായന, സംഗീതാസ്വാദനം. രാത്രി ഒന്‍പതു മണിക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കും. ഈ ദിനചര്യ മാറ്റമില്ലാതെ തന്നെ എഴുത്തുനാളുകളില്‍ ആവര്‍ത്തിക്കും. ഈ തനിയാവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഒരു വിധത്തിലുള്ള മെസ്മറിസം തന്നെയാണ്. മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ എത്തിപ്പെടുവാനുതകുന്ന തരത്തിലുള്ള മെസ്മറിസം. ആറു മാസത്തോളോം ഈ രീതിയില്‍ തുടരുവാന്‍ വളരെയധികം മാനസിക ശാരീരിക ഊര്‍ജ്ജം ആവശ്യമാണ്. ആ വിധത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, ഒരു അതിജീവന പരിശീലനം തന്നെയാണ് നോവലെഴുത്ത്. സര്‍ഗ്ഗാത്മക ശക്തിപോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് ശാരീരികോര്‍ജ്ജവും’
പറയുന്നത്, ഹരൂകി മുറാകാമി. പല ഭാഷകളിലായി ദശലക്ഷക്കണക്കിനു വായനക്കാരുള്ള മഹാനായ ജപ്പനീസ് എഴുത്തുകാരന്‍. സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും നിലനില്‍ക്കുന്ന പല ധാരണകളും തകര്‍ത്തെറിയുന്നതാണ് മുറകാമിയുടെ നിലപാടുകള്‍. പുതിയ കാലത്തെ എഴുത്തുകാരനോടൊപ്പം ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കലാരൂപം വീഡിയോ ഗെയിമാണെന്നും സര്‍ഗാത്മ ശേഷിയെപ്പോലെ എഴുത്തുകാരന് ശാരീരികാരോഗ്യവും പ്രധാനമാണന്നും മറ്റുമാണ് മുറകാമിയുടെ വീക്ഷണം. എഴുത്തുകാരനെ കുറിച്ചുള്ള നടപ്പു ധാരണകള്‍ക്ക് പുറത്താണ് പലപ്പോഴും മുറകാമിയുടെ ജീവിതവും എഴുത്തും. പാരീസ് റിവ്യൂവിന് വേണ്ടി ജോണ്‍ റേ മാസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് നടത്തിയതാണ് ഈ അഭിമുഖം.

ഓര്‍മ്മയ്ക്കുമേല്‍ പാട്ടിന്റെ തൂവല്‍ക്കനം

ദില്ലിയില്‍ താമസം തുടങ്ങിയ കാലം, ജീവിതത്തിന്റെ അരികുകളില്‍ തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ചിരുന്ന അലുക്കുകളും കിന്നരികളും അഴിഞ്ഞൂര്‍ന്നു പോയി പരുക്കന്‍ നൂലിഴകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു ശേഷിച്ചിരുന്നത്. കഥകളും കവിതകളും പാട്ടുകളും എവിടെ പോയ്മറഞ്ഞുവെന്നു പോലും പിടികിട്ടാത്ത ക്കാലമായിരുന്നു അത്. രാവിലെ വീട്ടുകാര്യങ്ങളൊതുക്കി നരകതുല്യമായ ഓഫീസിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കു തയാറെടുക്കുമ്പോള്‍ നാലാം നിലയുടെ പിന്‍ ബാല്‍ക്കണിയിലൂടെ മാസത്തില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ ഒരു ശബ്ദമാധുരി കടന്നെത്തിയിരുന്നു.

അശ്ലീലമാകുന്ന കണക്കുകള്‍

അപ്പോള്‍, വാസ്തവത്തില്‍ എത്ര ഇന്ത്യയുണ്ട്? നാനാത്വത്തില്‍ ഏകത്വം എന്ന ഇന്ത്യാ തത്വം കൊണ്ട് ഇതാണോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?