ഒറ്റ വാക്കിലൊതുങ്ങില്ല, ഒരു പിറവിയും

…അതുകൊണ്ടു തന്നെ ‘ഒന്നു നൊന്തു പെറ്റു കാണിക്കെടോ’ എന്ന വെല്ലുവിളി അസംബന്ധമാണ്. മറ്റൊരുതരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, നമ്മുടെ പുരുഷ സമൂഹം പലപ്പോഴും നടത്തുന്ന ചില ‘ശക്തി പ്രകടന’ങ്ങള്‍ക്കു തുല്യമാണിത്. ‘നീയൊരു പെണ്ണല്ലേ , ആണുങ്ങളോടു കളിച്ചാല്‍ വിവരമറിയും , സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പത്തുമാസം കഴിയുമ്പോള്‍ ….’ ഈ തരത്തില്‍ പെട്ട സംഭാഷണങ്ങള്‍ പല സിനിമകളിലും കാണുന്നതല്ലേ?

വിഡ്ഢിത്തത്തിനെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ മേല്‍ക്കച്ചയണിയിച്ച് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ പുരുഷന്‍ മടികാണിക്കാറില്ല എന്നത് നാട്ടു നടപ്പ്. അതുപോലെ, സ്ത്രീ പുരുഷ സമത്വത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക രീതിപോലും എടുത്തു പറയുന്ന പുരുഷന്മാരില്ലേ? പൂച്ചയെപ്പോലെ നാലുകാലില്‍ വീഴാന്‍ നായയ്ക്കാവില്ലെന്നത് പൂച്ചയുടെ മഹത്വവും നായയുടെ ന്യൂനതയുമല്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആ വിഡ്ഢിത്തത്തെ ആവര്‍ത്തിക്കാതെ, അവഗണിയ്ക്കുക എന്നതേ നമുക്ക് ചെയ്യാനുള്ളൂ-സ്മിത മീനാക്ഷി എഴുതുന്നു

സാരിത്തുമ്പിനപ്പുറം, അമ്മ!

മുറ്റത്ത് ചുട്ടുപഴുത്ത മണലില്‍ അമ്മ സാരി ഉണങ്ങാനിടും. ഉരുളന്‍ കല്ലുകള്‍ അതില്‍ മുഴകള്‍ സൃഷ്ട്ടിക്കും. ഉണങ്ങിയ സാരിയില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന കല്ലുകളെ പെറുക്കി മാറ്റുക എന്റെ ജോലിയാണ്. കല്ലു മാററിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ അമ്മ ഒരറ്റം പിടിക്കും, ഞാന്‍ മറ്റേ അറ്റവും. കോണോടുകോണ്‍ വലിക്കും. കഞ്ഞിപ്പശ എകിയ കാഠിന്യത്തില്‍ നിന്നും തുണിയെ വിമുക്തമാക്കുന്ന ചടങ്ങ്. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ മടക്കി ഇരുമ്പു പെട്ടിയിലേക്ക്. ചിലപ്പോള്‍ ഇസ്തിരിയിടും. ചിരട്ടക്കരി കൊണ്ടുള്ള ഇസ്തിരിട്ടി.

അമ്മയുടെ കണ്ണിലെ നീലക്കടല്‍

നാലാമിടം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അഞ്ജലി ദിലീപിന്റെ ‘എന്ന് സ്വന്തം അമ്മ’ എന്ന കുറിപ്പിന് അനുബന്ധമാണ് ഈ കവിതകള്‍. എന്നാല്‍, അമ്മയും കുഞ്ഞും തമ്മിലുള്ള അസാധാരണ ബന്ധത്തിന്റെ ആഴങ്ങള്‍ തിരഞ്ഞ ‘എന്ന് സ്വന്തം അമ്മ’യുടെ വഴിദൂരം മാത്രമല്ല ഉമാ ശങ്കരി എഴുതിയ ഈ കവിതകള്‍ക്ക്

എന്ന് സ്വന്തം അമ്മ

അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ നിന്റെ തുടിപ്പറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതല്‍ 40 ആഴ്ചകള്‍. സ്വപ്നത്തിന്റെ സ്വര്‍ണപ്പരവതാനിയില്‍ അമ്മ സഞ്ചരിച്ചത് നിന്നോടൊപ്പം മാത്രമായിരുന്നു. ആ കുഞ്ഞുമുഖം ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോള്‍ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം പറന്നകന്നിരുന്നു. നനുത്ത കവിളിലും നീണ്ട കണ്‍പീലിയിലും വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളിലും കുഞ്ഞുമ്മകള്‍ തന്നപ്പോള്‍ വിളിച്ചുപറയാന്‍ തോന്നി, ഇതില്‍ കൂടുതലൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട എന്ന്- ആറു വയസ്സുകാരന്‍ മകന് ഒരമ്മയുടെ കത്ത്. അഞ്ജലി ദിലീപ് എഴുതുന്നു