മാറിയ പെണ്‍ജീവിതവും മാറാത്ത നമ്മുടെ മേല്‍മീശകളും

ശ്വേതാ മേനോന്റെ പ്രസവം, ഗര്‍ഭധാരണത്തെയും പ്രസവത്തെയും കുറിച്ച് വി.പി റജീന, സ്മിത മീനാക്ഷി എന്നിവര്‍ നാലാമിടത്തില്‍ എഴുതിയ കുറിപ്പുകള്‍ എന്നിവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ മാറിയ സ്ത്രീജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും അകക്കാമ്പ് മാറാത്ത കേരളീയ സമൂഹത്തെയും കുറിച്ച ഒരന്വേഷണം.
പ്രസന്ന രാഘവന്‍ എഴുതുന്നു

സ്ത്രീശാക്തീകരണ കാലത്ത് ലിസ്സിയുടെ ജീവിതം

കട്ടഞ്ചായ കുടിച്ച ഗ്ളാസും കഴുകിവെച്ച് സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് കൈയും മുഖവും തുടച്ച് ലിസി പറഞ്ഞു’ഒരു പെടച്ചിലാ ചേച്ചീ ഇപ്പഴും. എന്റെ കൊച്ചിനെയൊന്ന് കാണാമ്പറ്റാത്തതിന്റെയൊന്നുമല്ല. മറ്റവനിപ്പോഴും ഒറ്റത്തടിയായി നടക്കുവാ. എന്നെ കാണുമ്പ കാണുമ്പ പേനാക്കത്തീം കാണിച്ച് ഭീഷണീമൊണ്ട്. എന്നാത്തിനായിരുന്നു ചേച്ചീ… അതിന്റെയൊരു ആന്തലാ ചെലപ്പോഴൊക്കെ നെഞ്ചിലേ….’- ഒരു സിദ്ധാന്തത്തിനും ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവാത്ത പച്ച ജീവിതത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ വിലാപം. ടിസി മറിയം തോമസ് എഴുതുന്നു

ഓണ്‍ലൈന്‍ ചുമരുകളില്‍ എന്റെ അടയാളങ്ങള്‍

ഇവിടെ ഞാനൊരിക്കലും ഒറ്റക്കാവുന്നില്ല. മഴയറിയാനും നിലാവറിയാനും കൂടെ പോരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോഴും, ആണവ പദ്ധതിക്കെതിരായി സൈക്കിളില്‍ കേരളം ചുറ്റാന്‍ കൂടുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിക്കുമ്പോഴും നല്ല സിനിമകള്‍ കാണാന്‍ അവസരമുള്ള ചലച്ചിത്ര മേളകളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുമ്പോഴും കൂടെ നില്‍ക്കാനും പ്രതികരിക്കാനും പങ്കെടുത്തു വിജയിപ്പിക്കാനും ഓണ്‍ലൈന്‍ ഇടങ്ങളിലെ കൂട്ടുകാരും ഇവിടെ നടക്കുന്ന ചര്‍ച്ചകളും എന്നെ ഏറെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എത്ര രാവുകള്‍, ജീവിതങ്ങള്‍

ഹൃദയം ധനുമാസരാവിന്റെയും,യൌവനസ്വപ്നങ്ങളുടെയും കാലങ്ങള്‍ പിന്നിട്ട ഈ കാലത്ത്, കാല്‍പ്പനിക രാത്രികളെക്കാള്‍ തീവണ്ടിമുറികളിലെ രാവുകളാണ് ഞാന്‍ കാണുന്നത്. മദിരാശിയില്‍ നിന്നും തുടങ്ങുന്ന യാത്രകള്‍. ഇരുട്ടിനുശേഷം, ഏതൊക്കെയോ തട്ടിലിട്ട പുസ്തകങ്ങളെപ്പോലെ അങ്ങിങ്ങ് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന സഹയാത്രികര്‍ക്ക് ഒപ്പം ഇടയ്ക്ക് ഉണര്‍ന്നും, ഭയന്നും, സമയം നോക്കിയും, എത്തിനോക്കി സ്ഥലങ്ങളുടെ പേരുകള്‍ വായിച്ചും, പുസ്തകങ്ങള്‍ മറിച്ചും, പാട്ടുകേട്ടും, സന്ദേശങ്ങള്‍ അയച്ചും, പരിധിക്കപ്പുറത്ത് ചിന്തകളുടെ കോട്ടകള്‍ പണിതും, രാത്രി തീര്‍ന്ന്,പകലിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു യാത്രകള്‍-കടന്നുപോന്ന ദിനങ്ങളിലെ പലതരം രാത്രികളെക്കുറിച്ച്, രാവനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പുതു തലമുറയിലെ ശ്രദ്ധേയയായ എഴുത്തുകാരി സംപ്രീത എഴുതുന്നുസംപ്രീത എഴുതുന്നു

ആടിയാടി മുളകരച്ചു അവളാനന്ദച്ചട്ടിയില്‍ മീന്‍ വറത്തു….

തൊഴുത്തിന്റെ തിണ്ണയില്‍ കാലു നീട്ടിയിരുന്ന് ജാനകി ചേച്ചി പാടും. ‘ആടിയാടി മുളകരച്ചു അവളാനന്ദ ചട്ടിയില്‍ മീന്‍ വറുത്തു…’ വറുതിയുടെ ആനന്ദം. അപ്പോള്‍ അവരുടെ പെണ്‍മക്കള്‍ ചേമ്പുകണ്ടത്തില്‍ നനഞ്ഞുനില്‍ക്കും. അത്രയുമുറക്കെ സ്ത്രീകള്‍ ചിരിച്ചുമറിയുന്നതും അത്രയാവേശത്തോടെ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ് മഴനനയുന്നതും വേറൊരിക്കലും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. അതൊരാഘോഷമായിരുന്നു. വിശപ്പിന്റെ ഉല്‍സവം.-ഭാഷയും ഓര്‍മ്മയും ജീവിതവും നൃത്തം വെക്കുന്ന ഒരു ഹൈറേഞ്ച് അനുഭവം. കെ.പി ജയകുമാര്‍ എഴുതുന്നു