കാനഡ മരത്തില്‍ ഡോളര്‍ പറിക്കാന്‍ പോയവര്‍

 
 
 
കനേഡിയന്‍ പ്രവാസ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നിര്‍മല തോമസ് എഴുതുന്നു
 

മലയാളത്തിന്റെ പ്രവാസ പുസ്തകത്തില്‍ കനേഡിയന്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ കാര്യമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഗള്‍ഫ് പ്രവാസത്തില്‍ മാത്രം ചെന്നുനില്‍ക്കുന്ന മാധ്യമ സൂചികള്‍ ഉത്തരയമേരിക്കന്‍ പ്രവാസ ജീവിതത്തെ നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തിലല്ലാതെ പരിഗണിക്കാറുമില്ല. എങ്കിലും, ഗള്‍ഫ് അനുഭവരാശിയില്‍നിന്ന് ഏറെയകലെ, വ്യത്യസ്തമായ തീവ്രതയില്‍, കാനഡയില്‍ ഒരു പാട് മലയാളികള്‍ പ്രവാസജീവിതം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. മലയാളത്തില്‍ ഇനിയും കാര്യമായി എഴുതപ്പെടാത്ത അവിടത്തെ പ്രവാസ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച ദീര്‍ഘലേഖനം രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി നാലാമിടം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. കാനഡയില്‍ പ്രവാസ ജീവിതം നയിക്കുന്ന പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരി നിര്‍മല തോമസ് എഴുതുന്നു.ഫോട്ടോകള്‍:: നിര്‍മല

 

 

മലയാളിക്ക് പ്രവാസം എന്നാല്‍ ഗള്‍ഫു ജീവിതം എന്നാണു നിര്‍വ്വചനം.ആനുപാതികമായിമലയാളി പ്രവാസികള്‍ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നത് ഗള്‍ഫുരാജ്യങ്ങളിലാണെന്നത് തര്‍ക്കമറ്റ വസ്തുതയാണ്. എന്നാലും അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലുമായി ഉപനിവേശം ചെയ്തിട്ടുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിനു മലയാളികളെ ഈ ഗണത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിവാക്കുന്നത് അസ്വീകാര്യമാണു. അപൂര്‍വ്വമായിട്ടെങ്കിലും ഉത്തരയമേരിക്കയിലെ മലയാളി കുടിയേറ്റക്കാരെ ഈ ചേരിയില്‍ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നത് സ്വാര്‍ത്ഥതയുടേയും നന്ദികേടിന്റെയും പരാതിയുടെയും കഠാരിമുനയിലാണ്. കേരളത്തെ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കാത്തവരെന്നും ദേശസ്നേഹം ഇല്ലാത്തവരെന്നും സായിപ്പിനെ അന്ധമായി അനുകരിക്കുന്നവരെന്നും ദേശകാലോചിത മര്യാദകള്‍ അറിയാത്തവരെന്നുമൊക്കെയായുള്ള നിന്ദനം ഇന്നും തുടരുന്നത് സമുചിതമല്ല. ‘കേരളത്തിന്റെ സമസ്ത മേഖലകളെയും പ്രവാസ സാന്നിദ്ധ്യംകൊണ്ട് നിറച്ചവര്‍ ഗള്‍ഫ് മലയാളികള്‍ മാത്രമാണ്. അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ചെന്നെത്തിയ മലയാളികള്‍ ഇത്ര താല്‍പര്യത്തോടെ കേരളം മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചവരല്ല’ എന്ന ആരോപണം ‘ചരിത്രത്തില്‍ ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാനില്ലാത്ത ചരിത്രത്തിന്റെ ചവിറ്റുകുട്ടകള്‍’ എന്ന മാര്‍ക്സിയന്‍ വിശേഷണത്തോടെ തുടരുന്നു. (കൂട്ടമായ് പറന്നെത്തുന്ന വെട്ടുക്കിളികള്‍,ബാബു ഭരദ്വാജ്, മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് മെയ് 29, 2011)

എന്ത് അടിസ്ഥാനത്തിലാണു കേരളത്തിലുള്ളവര്‍ ഇത്തരം വിധിതീര്‍പ്പുകള്‍ നടത്തുന്നത് എന്നു വ്യക്തമല്ല. അമേരിക്കയില്‍നിന്നും കുറഞ്ഞ അവധിക്ക് കേരളത്തിലെത്തി ധൃതിപ്പെട്ട് മടങ്ങിപ്പോകുന്ന കുറച്ചു സുഹൃത്തുക്കളെയോ ബന്ധുക്കളെയോകണ്ട് സൃഷ്ടിച്ച അഭിപ്രായമാവാം.അങ്ങനെയെങ്കില്‍ തന്നെ അവരെയോ അവരുടെ ജീവിതത്തെയോ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കാനോ പഠിക്കാനോ ആരെങ്കിലും തുനിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല.കൈമാറിക്കറങ്ങുന്ന കുറച്ചു ഇന്റര്‍നെറ്റു തമാശകളിലെ നായകര്‍ മാത്രമാണു ഉത്തരയമേരിക്കന്‍ മലയാളികള്‍. ഗള്‍ഫു പ്രവാസത്തേയും ഉത്തരയമേരിക്കന്‍ പ്രവാസത്തേയും സത്യസന്ധമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്ന പഠനങ്ങളോ ലേഖനങ്ങളോ മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.

നിര്‍മല തോമസ്


‘ഗള്‍ഫിലെ മലയാളികള്‍ എന്തുകൊണ്ടു കേരളത്തെ സമ്പന്നമാക്കി എന്നതിനെക്കുറിച്ച് സത്യസന്ധമായ ഒരു പഠനത്തിന് ഇതുവരെ ആരും തുനിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരു പക്ഷേ, അത്തരമൊരു പഠനം അസത്യങ്ങള്‍കൊണ്ട് മൂടിവെച്ച ഒരുപാട് സത്യങ്ങള്‍ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുമെന്നതിനാലാവാം അതിനാരും മുതിരാത്തത്’ എന്ന വലിയ സത്യം ബാബുഭരദ്വാജിന്റെ ലേഖനം തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ കാനഡയിലേക്കുള്ള മലയാളി കുടിയേറ്റക്കാരില്‍ മുന്‍പന്തിയിലുള്ളത് ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നുമുള്ള മലയാളികളാണെന്നത് മൂടിവെക്കാനാവാത്ത ഒരു സത്യമാണ്. കാനഡയിലെ ജീവിതമെന്ന അക്കരപ്പച്ച തേടി മദ്ധ്യപൌരസ്ത്യദേശത്തെ സുഖജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ചു വന്ന് യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമായി കൂട്ടിമുട്ടി നിരാശരായിത്തീര്‍ന്ന ഗള്‍ഫുകാരെ ഇവിടെ കാണാം.ആ മിഥ്യാഭ്രമത്തില്‍ ചതിക്കപ്പെട്ടു മനോനില തെറ്റിയവരും ഉണ്ട്.

മടങ്ങിപ്പോകണമെന്ന അപരിഹാര്യമായ വാസ്തവികത ഗള്‍ഫു കുടിയേറ്റക്കാരന്റെ ശിരസ്സിനു മുകളില്‍ ഡെമോക്ലസിന്റെ വാളാകുമ്പോള്‍ മടങ്ങിച്ചെല്ലേണ്ടയിടം ഒരുക്കുന്നതു ദേശസ്നേഹമോ സ്വാര്‍ത്ഥതയോ ആകണമെന്നില്ല. മറിച്ച് നിലനില്‍പ്പിനായുള്ള സമരത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണത്. എന്നാല്‍ വഴുതിപ്പോകാനനുവദിക്കാത്തൊരു കുരുക്കിലേക്കാണു വടക്കെഅമേരിക്കന്‍ കുടിയേറ്റക്കാരന്‍ ചെന്നുപെടുന്നത്. ഇന്ത്യ ഏതു ദിശയിലേക്കു പോകാനാണോ തത്രപ്പെടുന്നത് അവിടെ എത്തിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തു നിന്നും മടങ്ങിപ്പോകുന്നതിന്റെ സാംഗത്യം എങ്ങനെയാണു അംഗീകരിക്കാനാവുന്നത്? ബന്ധുമിത്രാദികളോട് എങ്ങനെയാണതു പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുക.ഒരു വിസക്കുവേണ്ടി കൊല്ലാനും ചാവാനും തയ്യാറായി ഒരു ജനത കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെന്ന അടിസ്ഥാനാവശ്യം വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് പട്ടിണിപ്പാത്രത്തിലെ പങ്കിനു കൈ നീട്ടുന്നത് അന്യായമാവില്ലേ? കൂട്ടത്തോടെ മടങ്ങി വരുന്നപ്രവാസികളെയോര്‍ത്തു കേരളം ആകുലപ്പെടുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ.

 

 

എന്തുകൊണ്ട് പ്രവാസം?
മലയാളം ചാനലുകളില്‍ വരുന്നഒരു ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ കോളേജിന്റെ പരസ്യം അവിടെ നിന്നും പഠിച്ചിറങ്ങുന്നവര്‍ വേഗം ഇന്ത്യക്കുപുറത്തുപോയി ജോലി നേടുന്നു എന്നതാണ്. പരസ്യത്തിന്റെ ആദ്യത്തില്‍ മകനെ അന്വേഷിച്ചു വരുന്നയാളോട് തികഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ പറയുന്നു, അവനു ജോലികിട്ടി ഗള്‍ഫിലേക്കു പോയി.

എന്തുകൊണ്ടാവും കൂട്ടമായി എല്ലാവരും ഇന്ത്യവിട്ടുപോകാന്‍ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്?നമ്മുടെ ദാരിദ്യ്രം, സ്വന്തം പൌരന്മാരെ പോറ്റാനാവാത്ത ഇന്ത്യയുടെ ദയനീയാവസ്ഥതന്നെ കാരണം. നിലനില്‍പ്പിനായുള്ള സമരത്തില്‍ ഏറ്റവും മെച്ചമായത് ഈ ഉപേക്ഷിച്ചു പോവലായിരിക്കുന്നു.ഇന്ത്യയില്‍നിന്നുംഎങ്ങനെയെങ്കിലുംപുറത്തു കടക്കുക എന്നതൊരു സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരമാണു മലയാളിക്ക്. ജന്മനാട്ടില്‍ സംതൃപ്തമായ ജീവിതം എന്നൊന്നില്ലാതായിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കയറ്റുമതിച്ചരക്ക് സ്വന്തം മക്കളാണ്.അവരുടെ യൌവ്വനവും സ്വപ്നങ്ങളും ബുദ്ധിയും കഴിവും വിറ്റ പണമാണു ഗള്‍ഫു പണമായോ അമേരിക്കന്‍ പണമായോ കേരളത്തിലേക്കൊഴുകുന്നത്. എന്താണിതു വിളിച്ചറിയിക്കുന്നത്?ആലോചിക്കുന്തോറും നീറ്റുന്ന ചോദ്യമായി അത് ഉള്ളില്‍ കറങ്ങുന്നു.

അതിരുകളെ മറികടക്കാനും ചക്രവാളത്തിനുമപ്പുറത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷകളുടെ തേരു തെളിക്കാനും ഒരു ജനതയെ അതു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ആഴികള്‍ തരണം ചെയ്ത് സമയ രേഖ കവച്ചുവെച്ച് അപരിചിതമായ മേച്ചില്‍പ്പുറങ്ങള്‍ തേടുന്നത് മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതത്തിനു വേണ്ടിയാണ്.എന്താണു മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതം?ജീവിതാവസ്ഥകള്‍ മെച്ചപ്പെടുന്നതുകൊണ്ട് ജീവിതം തൃപ്തവും പൂര്‍ണ്ണവുമായിത്തീരണമെന്നില്ല.അവനവനുഇഷ്ടപ്പെട്ടതു ചെയ്യുമ്പോഴാണു ജീവിതത്തിനു അര്‍ത്ഥമുണ്ടാകുന്നത് എന്നു പറയപ്പെടുന്നു.അവിദിതമായആചാരങ്ങളും, ഭാഷയും ഭക്ഷണരീതികളും ഇങ്ങേയറ്റം ആന്തരിക മൂല്യങ്ങളും ചോദ്യംചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരിടത്ത് ജീവിതത്തെ നേരിടുന്നത് ക്ലേശപൂര്‍ണമാണ്. ഒരുവന്റെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് ഇതൊക്കെയും തരണം ചെയ്യാനുള്ള കരുത്തുണ്ടാവുമ്പോഴുംജീവിതം പൂര്‍ണവും തൃപ്തവുമായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.ഉത്തരം ഐന്‍സ്റീന്റെ ഊര്‍ജ്ജതന്ത്ര സൂക്തത്തില്‍ ഒതുക്കാവുന്നതാവുമോ^ എല്ലാം ആപേക്ഷികമാണ്!.

വളരെയേറെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട മലയാളി സമൂഹമാണു അമേരിക്കയിലുള്ളത്. കേരളം ഉള്ളിലിരുന്ന് നീറിപ്പുകയുന്ന മലയാളികളാണു ഉത്തരയമേരിക്കയിലുള്ളവരില്‍ ഏറിയപങ്കും. പുറത്തേക്കു കടക്കാനാവാത്ത തീയ് ഉള്ളിനെ തന്നെ ചാരമാക്കിമാറ്റും.അമേരിക്കയിലിരുന്നുകൊണ്ട് അവിടെ കേരളം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ഈ പ്രവാസികള്‍ സദാ ശ്രമപ്പെടുമ്പോള്‍പൊതിഞ്ഞുകെട്ടിയ ചാമ്പല്‍ക്കൂമ്പാരമായി മാറുന്നു ജീവിതം.വംശാവബോധം ഒരു നിത്യസമരംതന്നെയായി മാറുന്ന അവസ്ഥയിലാണു അമേരിക്കയിലെ ജീവിതം. രൂപയെ ഡോളറാക്കി പെരുപ്പിക്കാന്‍ കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന വില ജിവിതം തന്നെയായി മാറുന്നു.

 

 

പ്രവാസത്തിന്റെ കെടുതികള്‍
പ്രവാസത്തിന്റെ കെടുതികളില്‍ ചിലതായ ദേശം, പ്രകൃതി, സ്വത്വം ഇവ പൂര്‍ണമായുംനഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഉത്തരയമേരിക്കന്‍ മലയാളിക്കാണ്.ഒരാളുടെ ജന്മനായുള്ള പ്രകൃതിമാറുമ്പോള്‍ അത് വികൃതിയാവുമെന്നും അതാണു രോഗാവസ്ഥയെന്നും അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. ഇത് വാതപിത്തകഫ പ്രകൃതിയെപ്പറ്റി ആണെങ്കിലും മനുഷ്യന്റെ സ്വത്വത്തിനും ഇതു ബാധകമാണു. പ്രകൃതി മാറുന്നതു മരണമാണ്. ഉത്തരയമേരിക്കയിലേക്കു കുടിയേറുന്ന ഒരാള്‍ക്കു പ്രകൃതിമാറാതെ ജീവിക്കാനാവുമോ എന്ന് സംശയം തോന്നുന്നു.ആ വാചകംതന്നെ ഐറണിയല്ലെ, മരണപ്പെട്ടുകൊണ്ടു ജീവിക്കുക എന്ന പരിഹാസ്യമായ വൈരുദ്ധ്യം.

ഗള്‍ഫു പ്രവാസത്തിന്റെ ദുഖങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും സരളമാക്കി പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുവാനോ നിസ്സാരവല്‍ക്കരിക്കാനൊ ഉള്ള ശ്രമമല്ല.ആയിരക്കണക്കിനു ഗള്‍ഫുമലയാളികളുടെ നിത്യമായ ദുരിതാനുഭവങ്ങളും അവര്‍ കടന്നുപോകുന്ന ശോച്യവും നികൃഷ്ടവുമായ ജീവിതാവസ്ഥകളും മറക്കാനോ മറയ്ക്കാനോ കഴിയാത്ത സത്യങ്ങളായി അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതില്‍ പലതും കേരളത്തിലെ ദരിദ്രന്റേയും ജീവിതാവസ്ഥ തന്നെ എന്ന വാസ്തിവികത ഒളിച്ചുവെക്കാനാവില്ല. ഗള്‍ഫിലെ ജീവിതം ദുരിതമാകുന്നതു വിദ്യാഭ്യാസവും തൊഴില്‍ പരിശീലനവും ഇല്ലാത്തവര്‍ക്കാണ്. പഠിപ്പും ഉയര്‍ന്ന ഉദ്യോഗവും ഉള്ള കേരളീയര്‍ക്ക് ഗര്‍ഫു രാജ്യങ്ങളിലെ ജീവിതം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്.

കേരളത്തേക്കാള്‍ നല്ല കേരളം ഗള്‍ഫു മാര്‍ക്കറ്റുകളില്‍ വിടരുന്നു.അവിടെ നാടന്‍ പച്ചക്കറികളും പലചരക്കും മലയാള പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും വാര്‍ത്തയും സിനിമയും അതിവേഗത്തിലെത്തിച്ചേരുന്നു. തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നും കോഴിക്കോട്ടോ വയനാട്ടിലോ എത്തുന്ന നേരംകൊണ്ട് ഗള്‍ഫു രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും കേരളത്തിലെത്താം.ഭാഷയും വേഷവു അന്യമായി തോന്നുന്നില്ല.ഡെല്‍ഹിയിലോ മദ്ധ്യപ്രദേശിലോ ചെന്നെത്താന്‍ എടുക്കുന്നതിലും കുറവു സമയമാണു മദ്ധ്യപൌരസ്ത്യദേശത്തെത്താന്‍ മലയാളിക്കു വേണ്ടത്. പുഴയും കാറ്റും ഞാറ്റുവേലയും ബന്ദും ഹര്‍ത്താലും അഞ്ചുമണിക്കൂര്‍ അകലത്തിലുണ്ട്.പലപ്പോഴും തൊഴിലുടമ അതിനു സൌകര്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. സ്വന്തംനാട്ടില്‍ ജോലിചെയ്യാന്‍ വന്ന ദേശാന്തരിയോടുള്ള ബഹുമാനവും പാരിതോഷികവുമുണ്ടതില്‍. നാല്‍പ്പതു ദിവസത്തെ വാര്‍ഷികാവധി, എയര്‍ ഫെയര്‍ തുടങ്ങിയ വിശേഷാനുകൂല്യങ്ങള്‍ കേരളത്തില്‍ നിന്നും യൂറോപ്പിലോ അമേരിക്കയിലോപോയി ജോലിചെയ്യുന്നവനു കിട്ടാത്ത ബഹുമാനമാണ്.

കേരളത്തിലെ ഡോക്ടരും എഞ്ചിനീയറും നേഴ്സും ഫാര്‍മസിസ്റും ഗള്‍ഫിലെത്തുമ്പോഴും ഡോക്ടറും ഇഞ്ചിനീയറും നേഴ്സും ഫാര്‍മസിസ്റുമാണ്. എന്നാല്‍ കാനഡയിലെത്തുമ്പോള്‍ ഇവരുടെ തൊഴില്‍ വൈദഗ്ധ്യവും ബിരുദങ്ങളും പല അളവുതൂക്കങ്ങളില്‍ കൊരുത്ത് ഉപയോഗ ശൂന്യവും നിര്‍ത്ഥകവുമായി മാറ്റിയെഴുതപ്പെടുന്നു. ഇവരൊക്കെ സ്വന്തം പ്രൊഫഷനില്‍ ജോലി ചെയ്യണമെങ്കില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീളുന്ന പഠനവും പരീക്ഷകളും നിരന്തരാഭ്യാസവും ആവര്‍ത്തിക്കേണ്ടിവരുന്നു. ഡോളറു പറിക്കണമെങ്കില്‍ ഡോളറുവിത്തിട്ട് വെള്ളംവലിച്ചും വളമിട്ടും മരംപിടുപ്പിച്ചെടുക്കാന്‍കാലംകഴിയണമെന്ന സത്യത്തിനുമുന്നില്‍ മരവിച്ചുപോകുന്ന പാവം കുടിയേറ്റക്കാരന്‍. ഇവിടെ ഡ്രൈവറായി ജോലിചെയ്യുന്ന ഡോക്ടറും, ഫാക്ടറിപ്പണി ചെയ്യുന്ന അക്കൌണ്ടന്റും, ചായ അടിക്കുന്ന എഞ്ചിനീയറും അത്ഭുതമല്ല.

എണ്‍പതുകളില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഇന്ത്യക്കു പോകുന്ന വഴിയില്‍ ദുബായില്‍ രണ്ടുദിവസത്തെ ഇടവേളകിട്ടി. എങ്ങോട്ടോ ഉള്ള യാത്രയില്‍ വഴിയരികില്‍ ‘മണ്ണെണ്ണ ഇവിടെകിട്ടും’ എന്നെഴുതിയ ബോര്‍ഡു കണ്ട് അന്തം വിട്ടു പോയി. അന്ന് കാനഡയിലെ കടകളില്‍ അരി എന്നാന്‍ ചെറിയ പ്ലാസ്റിക് ബാഗില്‍ കിട്ടുന്ന ചൈനക്കാരുടെ പാറ്റ്ന റൈസ് എന്ന വെളുത്ത അരി ആയിരുന്നു. പാര്‍ ബോയില്‍ഡ് റൈസ് എന്ന കുത്തരിയുടെ ഛായക്കാരനെ കാണണമെങ്കില്‍ നഗരത്തിന്റെ ദരിദ്രകോണില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ മുഷിഞ്ഞ ഇന്ത്യന്‍ കടയില്‍ തന്നെ പോകേണ്ടി വരും.

കാനഡ ഒരു ദ്വീപാണ്. മഞ്ഞുമൂടിയ കേരളം വളരാത്ത ദ്വീപ്. ഏകാന്തതയാല്‍നിരന്തരമായിവേട്ടയാടപ്പെടുന്നവനാണു കാനഡയിലെ മലയാളി. കനേഡിയന്‍ മലയാളിക്കുനാടു പൂര്‍ണമായും നഷ്ടമാകുന്നു. അയാളുടെ മലയാളിത്തം നഷ്ടമാകുന്നു. അടുത്ത തലമുറയെ നഷ്ടമാകുന്നു.അച്ഛനുമമ്മയും ചെറുപ്പത്തില്‍ ചെയ്തിരുന്നത്, നടന്ന വഴികള്‍ പഠിച്ച സ്ക്കൂള്‍ ഒക്കെയും കുട്ടികള്‍ക്കു കഥകള്‍, ചിലപ്പോള്‍ കെട്ടുകഥകള്‍ മാത്രമായി മാറുന്നു.അവര്‍ക്ക് അന്നവും വസ്ര്തവും ഉണ്ട്. പണവും കിടപ്പാടവും ഉണ്ട്. പക്ഷെ പാശ്ചാത്യര്‍ക്കിടയില്‍ അവരെന്നും മൂന്നാംകിട പൌരന്മാരായ അവഗണിത വര്‍ഗമായി സ്വയംകാണുകയും കേരളം കാനല്‍ജലം പോലെ അകന്നകന്നു പോവുകയും ചെയ്യുന്നു.കേരളം നഷ്ടമാവാത്ത, മക്കളെ നഷ്ടപ്പെടാത്ത ഗള്‍ഫുകാരനെ നോക്കി ഡോളറുകാരന്‍ എന്നും അസൂയപ്പെടുന്നു.

കേരളത്തിലെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വിപുലീകരണമോ നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോവലോ ആയിക്കരുതാം ഗള്‍ഫ് ജീവിതത്തെ. ഇന്ത്യന്‍ സ്കൂളുകള്‍, ഇന്ത്യന്‍ സുഹൃദ് വലയങ്ങള്‍, ഇന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണം, കേരളത്തില്‍നിന്നുമുള്ള ആയമാര്‍.കേരളത്തെക്കാള്‍ മെച്ചപ്പെട്ടൊരു മലയാളി ജീവിതം അവിടെ കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന്‍ പലര്‍ക്കും സാദ്ധ്യമാവുന്നുണ്ട്. പല യൂറോപ്പു രാജ്യങ്ങളിലുള്ളവര്‍ക്കും ആ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഷ പഠിക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്.ജര്‍മ്മനി സ്വിറ്റ്സര്‍ലന്റ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലെ മലയാളികളുടെ കുട്ടികള്‍ അവിടുത്തെ ഭാഷയിലാണു സ്ക്കൂള്‍ പഠനം നടത്തുന്നത്.

കാനഡയിലാവുമ്പോള്‍വെള്ളക്കാരന്റെ സ്ക്കൂള്‍, വെള്ളക്കാരന്റെ നിയമങ്ങള്‍ നിറയെ വെളുത്ത കുട്ടികള്‍, വെളുത്ത അദ്ധ്യാപകര്‍.നിറഞ്ഞു പരക്കുന്ന വെളു വെളുപ്പില്‍ തെറിച്ചു വീണ ചെളിപോലെ നിറമുള്ള കിടാങ്ങള്‍ അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും ലോകത്തില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ രാജാവെന്ന ധാരണയില്‍ പഠിക്കാനെത്തുന്നു. വളരെപ്പെട്ടെന്ന് ഭയാനകമായ ഒറ്റപ്പെടല്‍ അവര്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു. എത്രയൊക്കെ മൂടിവെക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലും ക്രൂരമായ പരിഹാസവും പീഡനവും പാത്തും പതുങ്ങിയും ക്ലാസ്മുറിക്കുള്ളിലും കളിക്കളത്തിലുംചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാവും ഇന്ത്യന്‍ കുട്ടികളില്‍ നല്ലൊരു പങ്ക് അന്തര്‍മുഖരായി മാറുന്നതും. പഠിത്തത്തില്‍ ഭൂരിപക്ഷം ഇന്ത്യന്‍ കുട്ടികളും കാണിക്കുന്ന മികവ് നേതൃസ്ഥാനത്തെത്താന്‍ കാണിക്കാറില്ലഎന്നതു ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസവും തൊഴിലും നേടുന്നുണ്ടെങ്കിലുംവളരെ ചെറിയൊരു കൂട്ടം മാത്രമേ വിഘ്നങ്ങളെ അതിലംഘിച്ച് മാര്‍ഗദര്‍ശികളായി പരിണമിക്കുന്നുള്ളൂ. പരാജയത്തേയും വിമര്‍ശനത്തേയും ഇവര്‍ അത്യധികമായി ഭയപ്പെടുന്നു. അവസരങ്ങളുടെ പറുദീസ എന്നറിയപ്പെടുന്ന നാട്ടിലും ഡോക്ടര്‍^എഞ്ചിനീയര്‍ ചട്ടക്കൂട്ടിലേക്കു രണ്ടാം തലമുറയും വാര്‍ക്കപ്പെടുന്നതാവാംഇതിന്റെ മറ്റൊരു കാരണം.1999ള്‍ല്‍ ഇറങ്ങിയ AmericanBorn Confused Desi (ABCD) എന്ന സിനിമ ഇത്തരം ഒതുങ്ങിക്കൂടലിലേക്ക് ചെറിയൊരു എത്തിനോട്ടം നടത്തുന്നുണ്ട്.

 

 

ഒച്ചു ജീവിതം
നാടോടുമ്പോള്‍ നടുവേ ഓടണമെന്നും ചേര തിന്നുന്ന നാട്ടില്‍ ചെന്നാല്‍ നടുത്തുണ്ടും തിന്നണം എന്നും പതിരില്ലാത്ത ചിലതു നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചു വിട്ടിട്ടുണ്ട്.എന്നിട്ടും നാഴികക്കു നാല്‍പ്പതുവട്ടം സായിപ്പു തോണ്ടി മലിനമാക്കുന്ന നമ്മുടെ സംസ്ക്കാരത്തെപ്പറ്റി വിലപിച്ചും പ്രവാസികളുടെ പെരുമാറ്റ വ്യതിയാനത്തെപ്പറ്റി പരാതിപ്പെട്ടും അതിലൊക്കെ പതിരുകള്‍ വീഴ്ത്തുന്നു.

കൌമാര ഹോര്‍മോണുകളുടെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ പരസ്പരാകര്‍ഷണം പാരമ്യത്തിലെത്തുമ്പോള്‍ ഒരു ഇണയുണ്ടാവുക എന്നതു തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി കരുതുന്ന ഒരു സമൂഹമാണു ഉത്തരയമേരിക്കയിലേത്. പതിനാറെത്തിയിട്ടുംഒരു കൂട്ടുകാരനോ കൂട്ടുകാരിയൊ ഇല്ലാത്തത് അസ്വഭാവികമായി കരുതപ്പെടുന്ന സമൂഹത്തില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന കുട്ടികളെയാണു സുതാര്യവും ഭംഗുരവും ജീവിതാന്തംവരെ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടാവുന്നതുമായ ഭാരതീയ സദാചാര ഉപചാരക്രമങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്. ഏതാണു ശരി ഏതാണു തെറ്റ് എവിടെയാണു വര വരേക്കേണ്ടത് എന്നു കുഴങ്ങുന്ന കുടിയേറ്റക്കാരനും, എല്ലായിടത്തും ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന വ്യത്യസ്തത അപമാനമായി വളരുന്നതില്‍ പ്രതിക്ഷേധിക്കുന്ന പുതുത ലമുറയും ആ നാടിനും ഈ നാടിനും ഇടയിലെ വിള്ളലില്‍ സദാ ഞെരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അമേരിക്കയിലെ പ്രവാസിക്ക് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഒച്ചുജീവിതമാണു. നനവാര്‍ന്ന പതുപതുത്ത ശരീരമുള്ള ഒച്ച് കട്ടിയുള്ള പുറന്തൊണ്ടുവീട് ചുമന്നുകൊണ്ടു നടക്കുന്നു. ഇഴയുമ്പോള്‍ ഋജുവാകുന്ന ഒച്ചിന്റെ ശരീരത്തിനു മുകളില്‍ കനപ്പെട്ടൊരു വസ്തു വക്രീകൃതമായി സദാഎഴുന്നിരിക്കുന്നു.അനിഷ്ടകരമായ സാഹചര്യത്തില്‍ ഒച്ച് അതിനുള്ളിലേക്ക് സ്വന്തം സ്വത്വത്തെ ഒളിപ്പിക്കുന്നു.കവചത്തിനുള്ളില്‍ ചുളുങ്ങിക്കൂടിയും അതില്ലാതെ നിലനില്‍പ്പില്ലെന്നു ഭയപ്പെട്ടും ഒരു തലമുറ.

ഒച്ചിനുമുണ്ട് മറ്റു ജീവികളോടു മതിപ്പു പറയാന്‍ പറ്റുന്ന പാരമ്പര്യം. അത് അറുപതു കോടി (അറുന്നൂറു മില്യന്‍) വര്‍ഷങ്ങളായി ഭൂമിയിലുള്ള ജീവിയാണു.പെരുപ്പിച്ചു പറയാന്‍ ഒച്ചിനുമുണ്ട് പഴയ സംസ്ക്കാര സ്മരണകള്‍. പലതരത്തിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളുമായി ഇണങ്ങിപ്പോകാനും തരണംചെയ്യാനുമുള്ള അഭൂതപൂര്‍വ്വമായൊരു കഴിവ് ഇതിനുമുണ്ട്. അതിജീവനത്തിനുവേണ്ടി ചുറ്റുപാടുകള്‍ക്കനുസരിച്ച് പരിണമിക്കാനുള്ള ഒച്ചിന്റെ കഴിവ് ശാസ്ര്തജ്ഞരെ എന്നും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഒരു മൂന്നാംകിട രാജ്യത്തിന്റെ സന്താനം എന്ന അവമതി തലക്കു മീതെ തൂങ്ങുമ്പോള്‍ അവിദിതമായ സംസ്ക്കാരാചാരങ്ങളുമായി സമരസപ്പെട്ടു പോകുവാന്‍ അസാമാന്യമായ ഇച്ഛാശക്തിവേണം. ജന്മനാടിന്റെ സംസ്ക്കാരത്തെഎത്രയൊക്കെ ഗ്ലോറിഫൈ ചെയ്താലും പാശ്ചാത്യര്‍ക്ക് നിറമുള്ളവന്‍ അവക്ഷേപിതനാണു.ഇന്ത്യക്കാരുടെ കൂര്‍മ്മബുദ്ധിയേയും അദ്ധ്വാന ശീലത്തേയും അസൂയയോടെ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടാം കിടപൌരനെന്ന സുതാര്യമായൊരു ലേബല്‍ ഇവിടെ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്കുണ്ട്.കാനഡയിലെ ആല്‍ബര്‍ട്ട സംസ്ഥാനത്തിലെ കാല്‍ഗറിയില്‍ നിന്നും അസീസ് എഴുതുന്നത്^’അപമാനകരമാണ് ഒരു മൂന്നാംലോക രാജ്യക്കാരനായി ഇവിടെ ജീവിക്കുക എന്നത്. ഞാന്‍ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടേയും അഴുക്കിന്റേയും മാലിന്യത്തിന്റേയും 30 കോടി പട്ടിണിക്കാരുടേയും പ്രതിനിധിയാണ്.വയറ്റാട്ടി മരുന്നുകാര്‍, പാമ്പെണ്ണക്കാര്‍. ബോബെയിലൂടെ യാത്രചെയ്താല്‍ സെപ്റ്റിക് ആകുമത്രേ. ‘Oh, you from India, is it really like this?’ സ്ലംഡോഗ് മില്യനെയര്‍ കണ്ടതിനുശേഷം അവര്‍ ചോദിക്കുന്നു.’

കാനഡയുടെ അഭിമാനമാണു അലാനസ് മോറിസെറ്റ് എന്ന സംഗീത പ്രതിഭ.16 ജൂണൊ അവാര്‍ഡുകള്‍, ഏഴു ഗ്രാമി അവാര്‍ഡുകള്‍ എന്നിവക്കു പുറമേ ഗോള്‍ഡന്‍ ഗ്ലോബ് അവാര്‍ഡിനു അലാനയുടെ പേരു രണ്ടു തവണ നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഓസ്ക്കര്‍ അക്കാഡമി അവാര്‍ഡിന്റെ ഷോര്‍ട്ട് ലിസ്റിലും ഇവരുടെ പേരുണ്ട്.പ്രശസ്തിയിലേക്കുള്ള കുതിപ്പിനിടയില്‍ മനശãാന്തിക്കു വേണ്ടി ഇവര്‍ നാലു സ്ര്തീകളോടൊപ്പം ഇന്ത്യയിലേക്കൊരു യാത്ര നടത്തി. അവിടെ വന്നപ്പോഴാണു അലാനസിനു ‘താങ്ക്യൂ ‘ എന്ന പ്രശസ്തമായ പാട്ടെഴുതാനുള്ള പ്രചോദനം കിട്ടുന്നത്.

Thank you India
Thank you terror
Thank you disillusionment
Thank you frailty
Thank you consequence
Thank you thank you silence

ഇന്ത്യയിലെ ദയനീയ ജീവിതം അവരുടെ കണ്ണു തുറപ്പിച്ചു .ഇന്ത്യയിലെ പാവപ്പെട്ടവരെ എടുത്തു കാണിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ മീഡിയയുടെ മനശാസ്ത്രം പോലെതന്നെ തോന്നിപ്പിച്ചു ഈ പാട്ടും. ശരാശരി വാര്‍ഷിക വരുമാനം 250 ഡോളര്‍ എന്ന കണക്കു കാണിക്കുകയും അഴുക്കു ചാലുകളും പട്ടിണി പ്രദേശങ്ങളും നിരത്തുകയും ചെയ്ത് ഇവിടുത്തെ മാധ്യമങ്ങള്‍ അമേരിക്കക്കാരന് സ്വന്തം നാടിനെപ്പറ്റിയും ജീവിത സൌകര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയും അഭിമാനവും സംതൃപ്തിയും നല്‍കുന്നു.

കാനഡയില്‍ പാറകള്‍ക്ക്, മരങ്ങള്‍ക്ക് ആകാശത്തിന് ഒക്കെ കേരളത്തിലെ അതേ സൌന്ദര്യമാണ്. അതേ സൌഹൃദഭാവം.നവംബര്‍ മുതല്‍ ഏപ്രില്‍ വരെ വസന്തത്തെയൊളിപ്പിച്ചുവെച്ച് മരങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു എന്തിനാണിത്ര സങ്കടപ്പെടുന്നത്, എന്തിനാണിത്രയും നിരാശ? നോക്കൂ ഒരിലപോലുമില്ലാതെയല്ലെ ആറുമാസം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം. പിന്നെയല്ലെ കാടായി പടരുന്നത്.ഒരു കാടിനു പടരാന്‍ രണ്ടുമാസം മതി.ഉള്ളില്‍ ഉണര്‍വുണ്ടായിരുന്നാല്‍ മതി.തണുത്തുറയാതെ ഇരിക്കണമെങ്കില്‍ ഉള്ളില്‍ തീയ് വേണം.കെടാതെ ഉള്ളു പൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടെരിയുന്ന തീയുണ്ടായാലേ ഇവിടെമരണപ്പെടാതിരിക്കൂ.

വസന്തം വിരിയിച്ച സ്വപ്നങ്ങളെ ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് വേനല്‍ പൂര്‍ണതയുടെ പച്ചപ്പില്‍ പ്രൌഢമാക്കുന്നു. ഒക്ടോബര്‍ പിറക്കുന്നതോടെമുറ്റത്തെ മേപ്പിളിന്റെ നിറുകയില്‍ സിന്ദൂരക്കുറി തെളിയും. മരണത്തിലേക്കുള്ള കാല്‍ വെയ്പ്പ്. പച്ചപ്പൊക്കെ ഇല്ലാതാവാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ അടയാളം. നിറുകയിലെ സിന്ദൂരം താഴേക്കു പടരുമ്പോള്‍ കടുംവര്‍ണത്തിന്റെ ഒരുന്മാദമുണ്ട് മരത്തിന്.തുടുക്കുന്ന ഇലയോടു കാറ്റു പറയുന്നു, ഇതാണു നിന്റെ തനിനിറം.പത്രഹരിതം കിട്ടാതെ പിടയുന്ന ഇല ഒടുവില്‍ ചോദിക്കും

രക്തത്തിനു ചുവപ്പു നല്‍കുന്നത് ഓക്സിജനല്ലെ?

ഇലയെല്ലാം നഷ്ടമായി പേക്കോലമാകുന്ന മരത്തിനെ ശീതക്കാറ്റു പുഛിച്ചുലക്കും.
ഈ അറിവോടെതന്നെ അടുത്ത തലമുറയെ മരം താലോലിക്കുന്നു, ശീലിച്ചെടുക്കേണ്ട ജീവിത പാഠങ്ങള്‍.

 
രണ്ടാം ഭാഗം അടുത്ത വ്യാഴാഴ്ച

101 thoughts on “കാനഡ മരത്തില്‍ ഡോളര്‍ പറിക്കാന്‍ പോയവര്‍

  1. Orupadu Nandi ….Nirmala chechi,,,,,,

    ഉള്ളു പൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടെരിയുന്ന തീയുണ്ടായാലേ ഇവിടെമരണപ്പെടാതിരിക്കൂ.,,,,
    athe jeevithathinte mattoru NIRAKAZHCHA…..

    • വായിച്ചതിനും അഭിപ്രായം എഴുതിയതിനും നന്ദി.

    • Thank you Nirmala. Its just been 3 years and I don’t miss home that much. I miss my parents, I miss my friends, but I like it here. I agree the racial issues but I have to say that I have never felt it first hand. I am in Toronto now, I was in Bangalore for 10 years and here i feel like I am a global citizen. My best friends are from Turkey, Iraq and Punjab. We all have something in common. We feel like we are in a journey, a long trip. We don’t belong anywhere, we are just passing through. I hate the winters here and the waiting time to meet a doctor. I believe this generation is a bit open to change and is eager to learn more about other cultures. To experience the difference and understand that we as humans were never meant to restrict ourselves in terms of language, culture, caste or creed. I am proud to be an Indian and I am proud to say that being a Malayalee helped me to understand other people better. I knew most of the religions, knew many languages, was exposed to politics, had an independent view towards life and many others.. Life is never easy and its long.. In between the reality and the dreams we find a sweet spot were people love us.. We call it home.. I am not a writer, excuse my language if I offended anybody. Thank you.

    • Dear Nirmala,
      well written continue doing this. I do not think I will be able to go back North America was good for me I did live in Kuwait also for five years. please add me to your blog
      thanks
      Thomaskutty

  2. wow, superbly written.Havent come across such a revelationary article for a while. i always had misconceptions about American Malayali

  3. വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട് നിര്‍മ്മലേച്ചീ. ബെന്യാമിന്‍ ആടുജീവിതത്തില്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ ”നാമനുഭവിക്കാത്തതെല്ലാം നമുക്ക് വെറും കെട്ടുകഥകള്‍” എന്ന് കരുതുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനു മുന്നില്‍ ഇതൊക്കെ തുറന്നുകാട്ടിയതിന് ആശംസകള്‍. അടുത്ത ഭാഗത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

  4. നാഗർകോവിലിലായാലും ന്യൂസിലാന്റിലായാലും ബഹറിനിലായാലും ബഹാമസ്സിൽ ആയാലും പ്രവാസജീവിതം പ്രയാസജീവിതമാണ്. പ്രാതലിന്റെ ദോശ കരിഞ്ഞു പോയാൽ അയ്യോ എന്ന് വിളിക്കുന്നതിനു പകരം അമേരിക്കയാണ് കാരണമെന്ന് പറഞ്ഞു പോരുന്ന സമൂഹിക ചുറ്റുപ്പാടിൽ നിന്നുള്ള മറ്റൊരു പ്രതിധ്വനി എന്നതിനപ്പുറം ഏറെയൊന്നും വ്യത്യസ്ഥമായി തോന്നിയില്ല ബാബു ഭരദ്വാജ് മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ അമേരിക്കൻ പ്രവാസികളെ പറ്റി എഴുതിയത് വായിച്ചിട്ട്. 2008ൽ ഇറങ്ങിയ നിർമ്മലയുടെ ‘സ്ട്രോബറികൾ പൂക്കുമ്പോൾ’ എന്നെ കൃതി അമേരിക്കൻ പ്രവാസികളെ പറ്റി നിലനിന്നു പോരുന്ന കാഴ്ച്ചപ്പാടിന് മാറ്റം വരുതുമെന്നുതന്നെയായിരുന്നു എന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാഴ്ച്ചപ്പാട്. കടലമ്മ പളനിക്ക് കൊടുത്ത കൊമ്പൻ സ്രാവ് പോലെയാണ് അമേരിക്കയിലെ പ്രവാസമെന്ന് സ്ട്രോബറികൾ പൂക്കുമ്പോളെന്ന കൃതി ഓർമ്മിപ്പിച്ചതുമാണ്.

    നിർമ്മലയോട്,
    -എന്തുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കൻ പ്രവാസത്തെ പറ്റി വീണ്ടും എഴുതേണ്ടിവന്നത്?
    -‘കാനഡ മരത്തില്‍ ഡോളര്‍ പറിക്കാന്‍ പോയവരി’ൽ മെയ് 29, 2011ൽ ഇറങ്ങിയ ലക്കത്തിലെ ‘കൂട്ടമായ് പറന്നെത്തുന്ന വെട്ടുക്കിളികള്‍‘ എന്ന ലേഖനത്തെ പരാമർശിച്ച് കണ്ടു. എന്തുകൊണ്ടാണ് പ്രതികരിക്കാൻ ഇത്രയും വൈകിയത്?
    -അമേരിക്കൻ പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ത വശങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി വരച്ചു കട്ടണമെന്നത് എഴുത്തുക്കാരി എന്ന നിലയിൽ ഒരു പ്രതിബദ്ധതയായി തോന്നുന്നുണ്ടോ?

    • “കടലമ്മ പളനിക്ക് കൊടുത്ത കൊമ്പൻ സ്രാവ് പോലെയാണ് അമേരിക്കയിലെ പ്രവാസം” ഇതൊന്നും എന്താണ് ‘വാചക മേളയില്‍’ പ്രത്യക്ഷപെടാത്തത്?

      – മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പില്‍ വന്ന ലേഖനത്തിനു പ്രതികരണമായി 2011 -ല് തന്നെ ഇതെഴുതിയതാണ്. ആഴ്ച്ച്ചപ്പതിപ്പിനു അയച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ മാതൃഭൂമി തയ്യാറായില്ല.
      -തീര്‍ച്ചയായും തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എഴുത്ത് തനിയെ വരണം.

  5. പുതിയ അറിവുകളാണ് ഇതൊക്കെ. ആരും ഇങ്ങനൊന്നും പറയാറില്ല. അവിടെ ജോലിലുള്ള പരിചയക്കാരോ, മക്കളെ സന്ദർശിച്ചു വരുന്ന മാതാപിതാക്കളോ, ഒന്നും. എന്തിനു പറയണം എന്നുള്ള വിഷമാം കാരണമാകാം. പക്ഷെ തുറന്നു പറയുന്നതും നല്ലതാണെന്നു തോന്നുന്നു. വാസ്തവികമായി അറിവിനുവേണ്ടി.

    • എന്തിനു പറയണം എന്നുള്ള വിഷമാം കാരണമാകാം. – ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

  6. Beuatifully written but not exactly same things happen with Indians in North America. This story is reflecting more on negative side which is but true. There are so many good things happening too. Living in Canada for 10 years now and have been living just like a true Indian without compromising my culture and heritage and most of my friends here are too. Of course Doctors, Nurses and Lawyers cannot work here with Indian degree without taking some Canadian exams and courses but people in software field, people with MBA, Btech degrees do get excellent opportunities here by using right techniques of getting a job.

  7. Beautiful Nirmala. It is amazing how the seasons change so quickly. you are so right about the children who are born here, i think both the parents and the children are at a loss. don’t know what to do, which way to go, what group we belong to.

  8. കൊതി വരുന്ന ഭാഷ ….ഇതാണ് സത്യം …പൊങ്ങച്ചം എന്നാ മൂടാപില്‍ നോര്‍ത്ത് അമേരിക്കന്‍ മലയാളി ഒളിപ്പിക്കുന്ന സത്യം…..എല്ലാം ഉണ്ടെങ്കിലും എല്ലാം കൈമോശം വരുന്ന അവസ്ഥ …The deep agony of Materialism

  9. പുറത്തേക്കു കടക്കാനാവാത്ത തീയ് ഉള്ളിനെ തന്നെ ചാരമാക്കിമാറ്റും.

  10. നന്നായി എഴുതി നിര്‍മല, ഞാനിത് പലരോടും പലപ്പോഴും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്തിനാണ് സത്യം മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞു വെക്കുന്നതെന്ന്…. ആരും വ്യക്തമായി ഒരുത്തരം തന്നില്ല… 🙁
    അതിനാല്‍ ഈ തുറന്നെഴുത്തിനു അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ …!

    • ഒരു പക്ഷെ വിമര്‍ശനം ഭയന്നിട്ടാവാം. “ഒരില ചോറ് ഇനിയും കിട്ടാത്ത കേരളീയനോട് വയര്‍ വല്ലാതെ നിറഞ്ഞുപോയതുകൊണ്ട് ഈ പായില്‍ ഉറക്കം ശേരിയാകുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്ന പാവം അമേരിക്കന്‍ മലയാളി” എന്ന് പ്രതികരിച്ചവരുണ്ട്.

  11. കാനഡക്ക് കുടിയേറുക എന്നത് ഇപ്പോള്‍ ഗള്‍ഫിലെ ഒരു വലിയ വിഭാഗം പ്രവാസികളുടെ അടുത്ത ലക്ഷ്യമായിക്കഴിഞ്ഞു ഞാനും രണ്ടാം പറിച്ചുനടലിനു മനസ് പാകപ്പെടുത്തുകയാണ്, സ്വയം ശേഖരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളുടെ അവലോകനവും, കാനഡയിലെ ജീവിതരീതികളും തൊഴില്‍ സാഹചര്യങ്ങളും അതിജീവനസാധ്യതയും സംബന്ധിച്ച് പരിചയവും , അനുഭവവും,അവ പങ്കുവയ്ക്കുവാനും വേണ്ട മാര്‍ഗ്ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കുവാനും സന്നദ്ധതയുള്ളവരുമായുള്ള ആശയവിനിമയങ്ങളും ഒക്കെ നടത്തിവരുന്നു.

    ലേഖികയും ഇവിടെ കമ്ന്റു ചെയ്തവരും ഇക്കാര്യത്തില്‍ മതിയായ അനുഭവ സമ്പത്തുള്ളവരാനെന്ന് കരുതുന്നു. ബുദ്ധിമുട്ടാവുകയില്ലെങ്കില്‍ കനേഡിയന്‍ കുടിയേറ്റവും പ്രവാസ ജീവിതവും സംബന്ധിച്ച് ശരിയായ മാര്‍ഗ്ഗനിര്‍ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കി സഹായിക്കുവാന്‍ അഭര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.

    ഞാന്‍ പഠിച്ചത് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഹാര്‍ഡ്വെയര്‍ മെയിന്റനന്‍സ്, പക്ഷേ ദുബായില്‍ ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്ന ജോലി ഒരു അപ്ലയന്‍സസ് കമ്പനിയുടെ ലോജിസ്റ്റിക്സ് കോ ഓര്‍ഡിനേറ്റര്‍.

    സഹധര്‍മ്മണി ഓണ്‍കോളജി നഴ്സ്, കുട്ടിയുണ്ടായ ശേഷം ഇപ്പോള്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നില്ല.

    ഇതുവരെ ലഭ്യമായ വിവരങ്ങള്‍ വെച്ച് കുടിയേറാന്‍ താല്‍പര്യം ആല്‍ബര്‍ട്ടയിലെ കാല്‍ഗറിയിലേക്ക്. അല്ലെങ്കില്‍ വാങ്കൂവറിലേക്ക്.

    anilnovae@gmail.com
    http://www.anilphil.blogspot.com

    • അവിടെ നിന്നും ഇങ്ങോട്ട് അടുത്തയിട കുടിയേറിയവര്‍ക്ക് ഒരു പക്ഷെ കൂടുതല്‍ കൃത്യമായ ഉത്തരം നല്‍കാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും.

    • It is not that easy to find ur life n canada. you have to fight for years
      i have witnessed many strugglig imigrants from gulf, in vancouver.i saw people scielently weaping…..

  12. azeezks@gmail.com
    നന്നായിരിക്കുന്നു നി൪മ്മല തോമസ്.ലേഖനത്തില്‍ എന്നെ പരാമ൪ശിച്ചതിനു നന്ദി. നാലാമിടത്തില്‍ ഒന്നു കയറിപ്പറ്റുവാന്‍ ഞാന്‍ കുറെ ശ്രമിച്ചുനോക്കിയതാണ്. നടന്നില്ല.നി൪മ്മലയുടെ ഈ ലേഖനം വഴിയെങ്കിലും എന്‍റെ പേര് അതിലൊന്നുവന്നുവല്ലോ.Thanks.

    വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു. നമുക്കെന്താണ് ഒളിച്ചുവയ്ക്കുവാനുള്ളത്? ഉത്തരയമേരിക്ക നമ്മുടെ ബാപ്പയുടെ തറവാടൊന്നുമല്ലല്ലോ, മഹത്വ‍വും നന്മയും മാത്രം പറഞ്ഞ് ഒരു ഗരിമയുണ്ടാക്കി നടക്കുവാന്‍. നി൪മ്മല എഴുതിയ രണ്ടു കഥാസമാഹാരങ്ങളും ജീവിതകഥയുടെ സ്ട്രോബറിയും മറ്റുകഥകളും വള്ളിപുള്ളിവിടാതെ വായിക്കുകയും നൂറുനൂറു കമന്‍റുകള്‍ എഴുതുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരാളാണ് ഞാന്‍. നി൪മ്മലയല്ലാതെ ആരാണിതൊക്കെ എഴുതുക.ആ൪ക്കിതിന് ധൈര്യം കിട്ടും? ആ കടമ നന്നായി ചെയ്തു.

    ഗള്‍ഫ്-‍ഉത്തരയമേരിക്കന്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ നല്ലൊരു താരതമ്യം എനിക്ക് ഇതിനു മുമ്പ് ഇത്ര വ്യക്തമായി വായിച്ചറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. നന്ദി.

    തോമസ് സാറിന്‍റെ കൊച്ചുമണവാട്ടിയായി ഈ കാനഡയിലേക്കു വരുമ്പോള്‍തന്നെ നി൪മ്മല ഒരു എഴുത്തുകാരിയായിരുന്നു.എങ്കിലും, ഡോണയെപ്പോലെ എരിവുള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരി ചോദിച്ച ചോദ്യം എനിക്കും ചോദിക്കണമെന്നുണ്ട്: എന്തേ ഇതുപറയുവാന്‍, ഈ ലേഖനം പുറത്തേക്കുവരുവാന്‍ മുപ്പത്തഞ്ചുകൊല്ലമെടുത്തു? ഒളിപ്പിച്ചുവയ്ക്കുകയായിരുന്നുവോ ഇതുവരെ?സാരമില്ല, വൈകിയാണെങ്കിലും പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ.

    മക്കളുപേക്ഷിച്ചുപോകുന്ന അമ്മമാരുടെ ഗതികെട്ടവാസകേന്ദ്രത്തെ മല൪വാടികള്‍ എന്നുവിളിച്ച എഴുത്തുകാരികള്‍ കാനഡയിലുണ്ട്. അവ൪ക്ക് അവിടെ ഡാന്‍സ് കളിക്കാമത്രേ, പാടാമത്രെ!!

    നല്ല വിദ്യാഭ്യാസമെന്നാല്‍ ഇംഗ്ലീഷ് പറയലാണെന്ന് ധരിച്ചുവശായ ഇമ്മിഗ്രന്‍റുകളായ നമ്മള്‍ മക്കളെ ഇവിടെ പഠിപ്പിച്ചു. പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മക്കള്‍ നന്നായി പറയുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് വാക്ക് ഫക്ക് ഫക്ക് എന്നായതെന്ത്? എഞ്ചുവടിയറിയാത്ത മക്കള്‍ അയ്യാററിയുവാന്‍ കാല്‍കുലേറ്റ൪ തപ്പുന്നതെന്ത്? A Nation at Risk എന്ന റിപ്പോ൪ട്ട് ഗവണ്മെണ്ടിനു തന്നെ പുറത്തിറക്കേണ്ടിവന്നതെന്തുകൊണ്ട്? ഒടുവില്‍ ബാക്ക് ടു ബേസിക് എന്ന അടിസ്ഥാന വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് മക്കളെ മടക്കിയതെന്ത്?എന്തുകൊണ്ട് മില്യന്‍ കണക്കിനു കുട്ടികളെ അമ്മമാ൪ സ്കൂളില്‍ നിന്നും പിടിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു, വീട്ടിലിരുത്തി പഠിപ്പിക്കുവാന്‍? ഇറാഖ് യുദ്ധം തുടങ്ങി മൂന്നുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് 2005 ല്‍ , ഇറാഖ്, ഭൂപടത്തില്‍ എവിടെയെന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് മൂന്നില്‍ രണ്ട് മക്കള്‍ക്ക് അതറിയുവാന്‍ ‍ കഴിയാതിരുന്നതെന്തുകൊണ്ട്? മദ൪ എന്ന വാക്കിന്‍റെ സ്പെല്ലിംഗ് എഴുതാനറിയാത്ത മക്കള്‍ക്ക് കോണ്ടം ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കില്‍ വിവരമറിയും എന്ന അറിവ് മാത്രം നന്നായറിയുന്നതെന്തുകൊണ്ട്? ഇവിടെ “ഇന്ത്യന്‍” കമന്‍റെഴുത്തുകാരന്‍ എഴുതിയതുപോലെ നമ്മുടെ മക്കളെ പടിഞ്ഞാറന്‍ ബാധയേല്‍ക്കാതെ അതേ സമയം ഉത്തരയമേരിക്കന്‍ നന്മയുടെ കുളി൪കാറ്റ് മാത്രമേല്‍ക്കുന്ന രീതിയില്‍ ഇന്‍സുലേറ്റ് ചെയ്തെടുക്കുവാന്‍ കഴിയുമോ? ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒത്തിരിയാണ്. നി൪മ്മല ഇനിയുമെഴുതുക.
    ആശംസകള്‍.

    • മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഓണ്‍ലൈന്‍ പോര്ടലായി നാലാമിടം മാറിയിരിക്കുന്നു…അഭിനന്ദനങ്ങള്‍…

  13. എന്‍റെ കമന്‍റിലെ അഞ്ചാം പാരയിലെ “മക്കളുപേക്ഷിച്ചുപോകുന്ന അമ്മമാരുടെ ഗതികെട്ടവാസകേന്ദ്രത്തെ മല൪വാടികള്‍ എന്നുവിളിച്ച എഴുത്തുകാരികള്‍ കാനഡയിലുണ്ട്. അവ൪ക്ക് അവിടെ ഡാന്‍സ് കളിക്കാമത്രേ, പാടാമത്രെ!!”
    എന്നത് എന്‍റെ തെറ്റായ മനസ്സിലാക്കലില്‍ നിന്നാണെന്ന് അതെഴുതിയ ആള്‍ സൂചിപ്പിച്ചതിനനുസരിച്ച് ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.കനേഡിയന്‍വാ൪ദ്ധക്യത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുക എന്നത് വൃദ്ധനായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്‍റെ ഒരു ശീലമായതുകൊണ്ടും കനേഡിയന്‍ വൃദ്ധാനുഭവങ്ങള്‍ സ്ഥിരം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ഓള്‍ഡ് ഏജ് ഹോമിലെ റിഹാബ് എയ്ഡ് എന്‍റെ സഹമുറിയനായതുകൊണ്ടും തോന്നിയ അമ൪ഷത്തില്‍ നിന്നുമാത്രമാണ് ഞാനാവരിയെഴുതിയത്.നൂറുകണക്കിനാളുകള്‍ പാ൪ക്കുന്ന അയാളുടെ ഹോമിലെ രണ്ടുപേരുള്ള മുറിയിലെ ഒരാള്‍ ക‌ഴിഞ്ഞരാത്രി മരണപ്പെട്ടു.ജഡം ഫ്രീസറിലേക്കു മാറ്റി, വില്‍ പത്രത്തിലെ അനന്തരാവകാശികള്‍ വരുന്നതും കാത്ത്.ഇതെല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും അസ്വസ്ഥനായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് മറ്റേ വൃദ്ധന്‍. അയാള്‍ കട്ടിലിലും ജനാലയിലും ഇടിക്കുന്നു, വീല്‍ചെയറില്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അസ്വസ്ഥനായി ഉരുളുന്നു.ഈ സമയത്താണ് എന്‍റെ സുഹൃത്തും ഒരു ഫിലിപ്പിനോ എയ്ഡും ആ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുന്നത്.ഗുഡ്മോണിംഗ് ജോണ്‍,ഫിലിപ്പീനോ പെണ്ണ് ആ വൃദ്ധനെ വിഷ് ചെയ്തു.അയാള്‍ തലപൊക്കുന്നില്ല.അവള്‍ തുടരുന്നു,ജോണിന്‍റെ റൂംമേറ്റ് ഇന്നലെ മരിച്ചുപോയല്ലേ.മുറി പരതിക്കൊണ്ട് അവള്‍ പറയുന്നു: വ്വ,നൌ യുഹാവ് എ ലോട്ടോഫ് സ്പേസ്.എഞ്ചോയ്.
    ഈ അനുഭവത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാനതെഴുതിപ്പോയത്.എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചങ്ങാതിക്ക് ഒരു വേദനയുണ്ടാക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.നിങ്ങള്‍ ഉദ്ദേശിക്കാത്തത് ഞാന്‍ തെറ്റായി വായിച്ചതിന് മാപ്പ്.ദയവായി എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക.

  14. Oushiran article!!! congratulations! looking forward to the 2nd part!
    any true north american malayalee can relate to everyword of your article, but most of us don’t know how to get it out of our hearts & present it like you do! Good job. Congratulations again for a job well done! I hope it will get published in Mathrubhumi soon…

  15. Thank you Nirmala for giving such a vivid picture of the problems and frustrations of North American Malayalees.Our friends & relatives back in Kerala don’t have a clue as to what we really are going through.

  16. വളരെ സത്യസന്ധവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യബോധവും ആയ ഒരു അവലോകനം. നന്ദി ഇത്ര നല്ലൊരു തുറന്നെഴുത്തിന്.

  17. I never tell some people, what I am doing or where I am working, may be I am wrong, but I doubt. മത്തി, ആയില, ചൂര, നെമ്മീന്‍, ഇവക്കു ഇടുന്ന ഒരു വില പോലെ ഒന്ന് എനിക്കും ഇടും എന്നുള്ള ഒരു ഡൌട്ട്.

    If i move from my local town to another place in kerala they wont accept me. It is hard to get a little encouragement even in my local community. In canada atleast they are allowing to live here even as a third world boy, so I am happy. If these people come and try to live in kerala, do we allow them to live?

    So in summary what I always say that, what all things are here in canada is not available in kerala, and what we get in kerala is not available in canada. It is hard to get both, you can choose one. എന്നാലും എനിക്ക് നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ എന്റെ അമ്മയെ കാണാന്‍ ഒക്കെ കൊതിയാണ്, ഒരു തേങ്ങല്‍ ഉണ്ട് അത് സത്യമാണ്. ഓ ദൈവമേ……………..

  18. vilayeriyathum vyakthavumaaya oru avalokanam.gulf pravasathekkurichallathe amerikkayileyum,europe leyum pravasathekkurichu, inganeyoru thuranna ezhuthu ithaadyathe anubhavam…..Congrats Nirmala

  19. Whatever Nirmala wrote Is honest and true.And it is the case with every PRAVASI,whether they are within india or outside india..
    For the keralites pravasis are the ones who left keralam to make a hell lot of money. For the pravasis , they are the ones who had to mortgage thier lifes to make both ends meet and to keep a facet of happiness in the native place . Thy have to at least pretend that they are success stories and have not made any mistake by leaving their mother land Pravasis by and large are an unhappy lot to spend their lives in an alien land as sort of secondary citizens ,always longing for the perceived closeness to one’s roots. As far as keralam is concerned, whatever keralam is today it owes to pravasis. No keralaite can be judgemantal about pravasis.since they dont know anything about what a pravasi goes through emotionaly, financialy and culturaly.
    Pravasis , whereever they are only make contributions, without getting anything back.
    well done nirmala.

  20. Very good article. However, having lived & worked in two Indian states, I do not feel alienated here. Having said that bringing up our children, if they are left to the Public Schools, we cannot expect anything better. If an African comes to India they might have had our American experience. I think what we really lost while living in the West is our “Identity.” We are just someone else; and our kids often become and unidentifiable particle in the , Melting Pot.

  21. I am from saudi arabia. You have well written nirmala. moreover I appreciate your wordpower still after 35 years of migration. This is an encouragement for this generation

  22. വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു ചേച്ചിയുടെ എഴുത്ത്. അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ .(പുഴയും കാറ്റും ഞാറ്റുവേലയും ബന്ദും ഹര്‍ത്താലും അഞ്ചുമണിക്കൂര്‍ അകലത്തിലുണ്ട്.) വളരെ ശരിയാണ്..

  23. I LOVE Canada because people respect your hard work and dedication and we have uman rights here nobody abuse you, if they abuse you can take them to court and they never repeat that again, can you imagine that in our India, no human rights, no respects still stupid cast system, class system, bribe, unclean so on…

  24. നിര്‍മലാ മാടം സാഹിതിയ രീതിയില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു കുറെ കരിയങ്ങള്‍, എന്നെ എനിക്ക് തോന്നിയുള്ളൂ . വയനകര്‍ക്ക് രുചിക്കണം എന്ന് മാത്രം. മാടവും ഒരു കാലത്ത് കാനടക്ക് കുടിയെരിയ്താണ് എന്ന് ഓര്‍ക്കനനം എന്തുകൊണ്ട് കുറച്ചു കാസ് ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞു, അല്ല്ലെങ്കില്‍ അവിടുത്തെ സുക സൌകരിയങ്ങള്‍ അനുഫവിച്ചു കഴിഞ്ഞ്‌.. നമ്മുടെ സ്വന്തം നാടിനോട് ഇത്ര സ്നേഹവും തല്പരിയവും ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കില്‍ തിരിച്ചു നാട്ടിലോട്ടു പോരുന്നില്ല.. സാഹിതിയം പറയുകയും എഴുതുകയും ചെയ്യാന്‍ എളുപ്പമാണ് അത് പോലെ ഉപദേസവും എളുപ്പമാണ് അത് ജീവിതത്തില്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ വളരെ പ്രയാസമാണ്. വാക്കും പ്രവര്‍ത്തിയും തമ്മില്‍ ഒരുപാടു അന്തരം ഉണ്ട് എന്ന് നമ്മള്‍ അത് മനസിലാക്കണം. കാനടക്ക് കുടിയെരിയവരില്‍ ഒരു പാട് പേര്‍കു വളരെ അദികം പുരോഗതി ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് . നാട്ടില്‍ ഒരു ഗതിയും ഇല്ലാതെ. സാതാരനകാരുടെ മക്കള്‍ പലരും ഗള്‍ഫില്‍ പോയി അവടെ നിന്നും കുറച്ചു കസ് ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി, കൂടുതല്‍ സുകസൌകരിയങ്ങള്‍ നോക്കി കാനടക്ക് കുരിയെരിയതാണ് അവിടുത്തെ മലയാളികള്‍ ഏറെയും. അവരുടെ ഒക്കെ കുടുംബഗള്‍ അത് കൊണ്ട് ഇന്ന് നല്ലരീതിയില്‍ പോകുന്നു. ഗള്‍ഫ്‌ പ്രവാസവും അമേരിക്കന്‍ പ്രവാസവും തമ്മില്‍ ഒരുപാടു വിത്തിയാസം ഉണ്ട്. പറഞ്ഞപോലെ വെള്ളകാര്‍ നമ്മളെ രണ്ടു അല്ലെങ്കില്‍ മൂന്നാം തരക്കാര്‍ ആയി എങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന് സമതാനിക്കാം. ഇവടെ ഗള്‍ഫില്‍ അറബികള്‍ അവരുടെ വീടിലെ വേലക്കാര്‍ എന്നാ ഒരു പരിഗണന മാത്രമേ ഒരു 95 സതമാനം നാട്ടില്‍ നിന്നും ഉള്ള കുടിയെട്ടകാര്‍ക്ക് കൊടുത്തിട്ടുള്ളൂ. ഗള്‍ഫില്‍ പണം കൊടുത്തു അറബികള്‍ക്ക് എന്തും നേടാം ( പണം ഉണ്ടേല്‍ നമ്മള്‍ക്കും) കാനഡ അല്ലെങ്കില്‍ അമേരിക്കന്‍ കുടെയേറ്റം തികച്ചും വെതിസ്തം ആണ്. ഒരു വെള്ളകാരന്‍ ഇപ്പോള്‍ പരസിയമായി നമ്മുടെ മുകത് തുപ്പില്ല. ( പണ്ട് അങ്ങനെ ചെയിതിരിക്കാം ) അറബി അത് ഇന്നും ചെയ്യും. അത് കൊണ്ട് കാനഡ കുടിയെട്ടകരക്ക് ആ നാടിനെ നമ്മുടെ രണ്ടാനമ്മ ആയി എങ്കിലും കരുതാം. ഒരിക്കലും അമ്മ ആകും എന്ന് നമുക്ക് പറയാന്‍ പറ്റില്ല അമ്മ നാട് തന്ന്നെ. നാട്ടിലെ നിവിര്‍ത്തി കേടു കൊണ്ട് ആണല്ലോ നമ്മള്‍ എല്ലാവരും കൂടുതല്‍ മെച്ചം നോക്കി അന്നിയ നാടുകളിലേക്ക് ചെകേരുന്നത്. ആവസിയത്തിനു പണവും സുകസൌകരിയങ്ങളും നാട്ടില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും എവടെ എങ്കിലും ഇത്രയും കഴ്ടപാടുകള്‍ സഹിച്ചു പോകുമോ??. കാനഡ എന്നും കാനഡ തന്ന്നെ.. ഇവടെ ജീവികണ്ടാവന് ജീവിക്കാം. ഞാന്‍ ഇതില്‍ നിര്‌മല മടതിനെ കുട്ടപെടുതിയതായി വായിക്കണ്ട . ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവരവരുടെ ചില ചിന്താഗതികള്‍ ഉണ്ട് ചിലര്‍ സഹകരിക്കും ചിലര്‍ കുറച്ചൊക്കെ എതിര്കും ചിലര്‍ പൂര്‍ണമായും എതിര്‍ക്കും ആ രീതിയില്‍ കരുതിയാല്‍ മതി. മനുഷിയന്‍ എന്നും ഉയച്ച ആണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ആ ഉയര്‍ച്ചക്ക് വേണ്ടി യുള്ള നെട്ടോടത്തില്‍ ചിലര്‍ കാലിടറി വീഴും. ചിലര്‍ എന്തിനെയും അദിജീവിക്കും അത്രയെ ഉള്ളു ഇവടെയും സംഭവിക്കുന്നത്‌ . അല്ലെങ്കില്‍ ഇത്രയും മാതിയമങ്ങളും മീഡിയയും എല്ലാം ഉള്ള കാലത്ത് ഇങ്ങനെ ഒരു ലേഘനം വായിച്ചതു കൊണ്ട് കാന്ടക്ക് അല്ലെങ്കില്‍ അമേരികകുള്ള കുടിയേട്ടകാരുടെ ഒഴുക്ക് നിലച്ചിട്ടുണ്ടോ? അത് കൂടി വരുന്നത് അല്ലാതെ കുറയുന്നില്ല എന്നാ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.

    പിന്നെ വേറൊരു കാരിയം കാനെടിയന്‍ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ ഇന്റെ വിലയും ഇന്ത്യന്‍ പസ്സ്പോര്‍തിന്റെ വിലയും രണ്ടും രണ്ടാണു. ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നും കാനടക്ക് കുടെയെരിയവരില്‍ ചിലരും പ്ചിലരുടെ ഒക്കെ മക്കളും ഗള്‍ഫില്‍ തിരിച്ചുവന്നു പല ഉയര്‍ന്ന ജോലികള്‍ കരസ്ഥമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു ഇന്ത്യന്‍ ആണേല്‍ ആ ജോലി ഒരുപഷേ ചിലപ്പോള്‍ കിട്ടി എന്ന് ഇരിക്കും. പഷേ കാനഡ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ കാരന് കിട്ടുന്ന ഉയര്‍ന്ന സംബളവും പരുഗനനയും . നമ്മുടെ പാവം ഒറിജിനല്‍ ഇന്ത്യകാരന് കിട്ടില്ല. ഇത് യഥാരതിയം ആണ്. ഇതാണ് കാനഡയും നമ്മുടെ പാവം ഇന്ത്യയും ആയുള്ള അന്തരം. ഇതൊക്കെ നിടിയവും കാണുന്ന പാവം മലയാളികള്‍ എങ്ങനെ കുടിയെരാതിരിക്കും. ഇത് ആരുടെയും കുറ്റം അല്ല്ല.

    • I was about to tell the same…..It is easy to write such things…Nostalgia happens only when we leave our home land…when we come back nostalgia lasts for hardly a week …I love living abroad…Here am getting all facilities…when i feel nostalgia…either i flew back for a couple of days or write nostalgic stories…::)

    • Its all abot quality.. If yu need an engineering job.. U have to be eligible for tat.. Other than havin certificates from an idiotic system, nd experience on some thin that run 20yrs bak compared to theirs.. If so u vill be driver r a logger.. Tats quite a fact, tat evry where it needed quality.. So they are ahead than india nd arabaians… pravasi evdanelum pravasi thanne.. But yu can have better humanrights in westrn countries than south east.. Juz an example is soudi arabia… Ellayidathum prasanangal und.. Before writing some thing .. Better go for root reasons nd think.. Kayyadi nedananu udheshamenkil ithu dharalam…

    • ഞാൻ പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങൾ താങ്കൾ എഴുതി. താങ്കളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് ഞാൻ പൂര്ണമായും യോജിക്കുന്നു. വിദേശത്ത് വന്നു അവിടുത്തെ സുകവും സൌകര്യവും അനുഭവിച്ചിട്ടു അതിനെ കുറ്റോം പറയുന്നത് ചിലരുടെ ശീലമാണ്

  25. Madame,what you wrote is great but what were you trying to convey?
    I could not figure it out…..I think the whole objective of this article is faded and is vague.
    I am a new immigrant and I am facing many difficulties but I am also educated enough to accept the fact that it takes a while to get settled in a new country like Canada .Be it lifestyle, job,weather, finance or staying away from our family and relatives.Whoever wants to come in as a new immigrant has to do a productive homework on life in Canada.End of the day everyone wants a better financial status without which we all are stressed more than usual(which ever country you reside in).I also feel that the topic heading is not in congruence with the article.We never have money grown on trees here but we have to toil hard to make whatever we can for a living,labour is time and time is money.
    To all my friends reading this “no pains no gains” as simple as that.

  26. പ്രിയ നിർമല തോമസ്‌,

    വായിച്ച വരികളിൽ എല്ലാം ആരുമറിയാത്ത പല സത്യങ്ങളും എനിക്ക് കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞു… ഇവിടുത്തെ ജീവിതത്തിൽ ഞാനും സുഹൃത്തുക്കളും പലപ്പോഴായി അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളത് തന്നെ. ഒരിക്കൽ ബെന്യാമിന്റെ ആടുജീവിതം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രവാസിയുടെ ജീവിതത്തിൻ ഒരു ഭാഗം നന്നായി മനസിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു… അത് വായിച്ചു തീർന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും പലതും അനുഭവിക്കാനും തുടങ്ങി… അക്കര പച്ച തേടി യാത്രയായി എന്നുള്ളത് സത്യമാണ്… പക്ഷെ ജീവിതത്തിൽ പച്ചപ്പ്‌ കണ്ടു തുടങ്ങിയ പലരും ഈ നാട്ടിലും ഉണ്ട്… അതല്ലെങ്ങിൽ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ആ പച്ചപ്പിനു അരികിൽ.. അതിനു വേണ്ടിയുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിൽ പരക്കം പായുന്ന ഒരുപാട് മലയാളി സുഹൃത്തുക്കളും. സ്വപ്‌നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കുക എന്നുള്ളതല്ലേ ജീവിതത്തിലെ വിജയം. അതല്ലാതെ ഇരുട്ടിനെ പേടിച്ച് പുറത്ത് ഇറങ്ങാതിരിക്കുക ആണോ വേണ്ടത്….

    പണ്ട് പുലർച്ചെ എഴുനേറ്റ് റബ്ബർ മരങ്ങള വെട്ടിയും കപ്പക്ക്‌ കിളച്ചും വഴക്ക് തടമെടുത്തും പൂർവികരിൽ നിന്ന് കണ്ടു പഠിച്ച കുറെ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. അതുമായി തട്ടിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഈ മഞ്ഞും മഴയും വെയിലും എല്ലാം സഹിക്കവുന്നതെ ഉള്ളു മാടം… എന്നും ജീവിതത്തിൽ സുഖം മാത്രം അനുഭവിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നത് ഒരു തരം അഹങ്ങാരം അല്ലെ..?? ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ ജീവിതത്തോട് പോരുത്തപ്പെടുകയല്ലേ വേണ്ടത്… വേദനയിൽ നിന്ന് എഴുനേൽക്കുമ്പോൾ അല്ലെ സതൊഷം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക…

    പ്രവാസിയുടെ വിയർപും കണ്ണിരും ആണ് ഇന്ന് കാണുന്ന കേരളത്തിൻ വളർച്ച, അല്ലെങ്ങിൽ ഒരു പക്ഷെ കാളവണ്ടി യുഗത്തിൽ ഇന്നും നമ്മുടെ കേരളം എന്നാ ഒരു കുറിപ്പുമായി മാടം ഒരു പക്ഷെ എഴുതുമായിരുന്നു… അതിരുകളെ മറികടക്കാനും ചക്രവാളത്തിൻ അപ്പുറത്ത് ഒരു തേര് തെളിക്കാനും ഈ നാട്ടിലെ പാവം മലയാളികൾക്കും ആകും… ഇന്നല്ലെങ്ങിൽ നാളെ… അർഥം ഇല്ലാത്ത ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടല്ല ആരും കടൽ കടന്നു പറന്നത്. മാടത്തിനെ എഴുതി തോല്പ്പിക്കാൻ ഒന്നും ഞാൻ ആളല്ല… പക്ഷെ മറുവശം കൂടി വായനക്കാർ അറിയാനായി കുറിച്ചതാണ്… നല്ലതും ചീത്തയും എല്ലായിടത്തും ഇല്ലേ..??

    രൂപയെ ഡോളർ ആക്കി പെരുപ്പിക്കുകയല്ല… മറിച്ച് രൂപയുടെ വില മനസിലാക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ… രൂപക്കൊ ഡോളറിനോ വിലക്കെടുക്കാൻ ആരും ജീവിതം വിട്ടു തരില്ല… ഈ ഞാനും…

    പിന്നെ വേദനകളുടെ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതിയ താളുകൾ പലതും തീർന്നു… തുന്നി ചേർക്കാൻ ഒരു കഷണം കടലാസ് തുണ്ട് ഇനി വേണമെന്നില്ല… സഹതാപത്തിന് ഇന്ന് വിലയില്ല മാടം… മൂല്യങ്ങൾ ഉയർത്തി ജീവിച്ചാൽ മറുനാട്ടിലും നന്നായി ജീവിക്കാം.. അല്ലാതെ മാടം പറയുന്ന പോലെ അല്ല.. അങ്ങനെ എങ്കിൽ ഇതു കൊണ്ടാണ് ടി പി രക്തസാക്ഷി ആയത്… അത് മാടം പറഞ്ഞ കൊച്ചു കേരളത്തിൽ അല്ലെ..??

    മാടം പറഞ്ഞത് എഴുതിയതും ഞാൻ വിയോജിക്കുകയോ എതിർക്കുകയോ അല്ലെ, പക്ഷെ……

    ശൈത്യ കാലത്ത് കാലത്ത് തണുത്ത് ഉറയാതെയും
    ശിശിരത്തിൽ ഇല പൊഴിക്കാതെയും
    വേനല ചൂടിൽ വടാതെയും ഇനിയും ഇവിടെ ജന്മങ്ങൾ ഉണ്ട്…

  27. കാനഡ എന്ന “സ്വപ്നഭൂമി”യില്‍ ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന മലയാളിയുടെ ജീവിതം വളരെ നന്നായി പ്രതിപാതിച്ചതിനു നന്ദി. നമ്മുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്ന മലയാളിത്തവും, മലയാള ഭാഷയും എങ്ങനെ വീണ്ടെടുക്കാം എന്ന് ഓരോ മലയാളിയും ചിന്തിക്കേണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
    അടുത്ത ഭാഗത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു

  28. Stupid observations.ആൾക്കാർ കാനഡയിലേക്ക് വരുന്നത് ഇമ്മിഗ്രന്റ് ആയി ആണ്, അല്ലെതെ ഗള്ഫിലേക്ക് ജോലി ക്ക് പോകുന്നത് പോലെ അല്ല.ഇമ്മിഗ്രന്റ് ആയി ഒരു പുതിയ രാജ്യത്ത് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന കാര്യങ്ങളെ ഇത്രയും നെഗറ്റീവ് ആയി പറയേണ്ട കാര്യം ഇല്ല. ആരും നിര്ബന്ധിചില്ലല്ലോ കാനഡയിലേക്ക് വന്നു ഇമ്മിഗ്രന്റ് ആയി ജീവിക്കാൻ!

  29. നല്ല ഭാഷാ ആണ് ചേച്ചി … ഞാനും ഇപ്പോൾ കാനഡ യില്ൽ ആണ് ….ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി വർഷങ്ങൾ ആകുമ്പോൾ ഒരു നല്ല ജിവിതം ഉണ്ടാകും എന്നാ പ്രതിഷയിൽ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നു … കാനഡയിൽ നമ്മുടെയ ഇഷ്ടത്തിന് ജോലി കിട്ടാൻ വളരെയ പ്രയാസം ആണ്…. പക്ഷെ ഇവിടെയ മണിക്കുറിനു 200 ഡോളർ ശമ്പളം വാങ്ങുന്ന മലയാളി ഉണ്ട് ഒരുപാടു ….. അതുപോലെയ മണിക്കുറിനു 10 ഡോളർ ഉള്ളവരും ….. സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ DNA ടെസ്റ്റ്‌ നടത്തിയാ റിപ്പോർട്ട്‌ വേണം എന്ന് പറഞ്ഞാ immigration ഓഫീസർ ടെയ മുൻപിൽ പത്റിപൊയ മലയാളികൾ ഉള്ള കാനഡ …. ഈശ്വരൻ ഒരുപാടു സമ്പത്തും , സമ്മർതിയും ഉള്ള ദേശത്തു കൊണ്ടുവന്നു … ഇനി ജീവിക്കുക ……

  30. Explicit description chechi….
    Truths often not discussed and want to avoid even when carving the true self and being. Description on the winter and the dialogue the trees would ask in another way answers many of my questions. keep writing. …

  31. I enjoyed reading your article about north american malayalees. You have given a detailed and true picture of the lives of these sector of pravasi malayalees here. The comparison of our lives here with that of gulf malayalees in relation to our own families in kerala is very revealing and is drawing a correct picture for the reader and are commendable. Looking forward to h rest of this series.

  32. പ്രവാസ ജീവിത്ം ദുരിതം. ഇനി എന്തായലും മറ്റൊരു അക്കരപഛ തിരകി പൊകാൻ അവസരം ഉണ്ടാകതിരിക്കട്ടെ.

  33. വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട് ,,,,,,നിർമല ചേച്ചി ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

  34. Pravasikalude ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരിപൂര്നമായ ഒരു ചിത്രമവട്ടെ നിങ്ങളുടെ പുസ്തകം. ായിച്ചശേഷം ചോദ്യങ്ങൾ uyarathirikatte. ശംസകൾ !

  35. നിർമല മാഡം ഈ ലേഖനം വളരെ നന്നായ് present ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യൻ എവിടെ ജനിച്ചാലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. കാനഡയിലേക്ക് migrate ചെയ്താൽ പ്രശ്നങ്ങൾ തീരുന്നില്ല. ഇവിടെ നിന്നാലും തീരുന്നില്ല. But life has to go on..

  36. This article is well written. But I wouldnt agree with the things explained here. People here re not racists. may be some re. My grandfather is a racist he treats his sons differently. white people re super friendly…if u re.. It’s the language tht makes most of the immigrants life tough. I know people from India who doesn’t speak a word of English live here. I have only white friends. I’m afraid to talk to malayalis cos they re paras and paradushanams. I would marry a white girl. Above all I was working in India for 6000 Rs a month Now I earn around 200000 a month the quality of life is good. Everything’s good. People won’t ever be satisfied. They always try to find the bad not the good. Be positive. There re soo many familieswho live a better life in India cos their son or daughter is working here. Even if I work hard I make my family happy and when my family is happy I’m happy. Support India and let all politicians live good. They make a lot of money filthy handful. I’m pretty sure Nirmala has some kind of literature thing. good language but find good not bad.

  37. Thanks for the nice writing.Great….keep it up…..This is an inspirational
    writing for those who want to go back to india.But we should be able to confront the dirty politics,polluted water,no electricity etc.once yu become pravasi you have no land of your own.Old friends dont accept yu back ,they treat yu like pravasi,here we are always kind of second class citizen.keep writing eldose palakkadan california

  38. Evide ayalum Pravasa jeevitham ingane okke ayirikkum ennu chindichittund. Pakshe palappozhayi pala sourcil ninnum kittunna new vayichal Western life valare akarshakamayi thonnarund. Indiakkaran ayathil abhimanikkan kazhiyan namukkellarkkum idavaratte. Azhimathi marumbol athellam sadyamakumayirikkum. Nerkazhchayode karyangal kanam ee lekhanam upakarikkum ennu karuthunnu..Well done

  39. രൂപയെ ഡോളറാക്കി പെരുപ്പിക്കാന്‍ കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന വില ജിവിതം തന്നെയായി മാറുന്നു. .. well written.. Thank you!

  40. Excellent… You tried to write a lot of things which the people in india wont realize until and unless they migrate to another contry. When they realize the true aspects of life, it will be hard for them to go back to india and most of them wont share it with their family in india. If somebody say, still noone believe it. In india all the young generation love to go out of india and work and the family will say so proudly that their children or relatives live outside india. Its a pity that our education is also focus on to migration.

  41. Nirmala’s outlook on the American Malayali’s life is questionable. The Malaylee immigrants or those who come here on job visas are not leading a miserable life here.They have their own cultural organizations, and their children are scoring very high grades in schools. Many of the second generation Malayalees are highly talented and respected doctors , engineers or bank directors here. Many of the Americans look with appreciation at the Indian family life which does not expect sons or daughters to leave home at a certain age. Indian food is highly appreciated here. Nobody will be treated as an individual from a third world country as long as one proves one’s mettle, is honest and reliable. Indian academic degrees are not accepted here as such, but then there are ample chances given for anyone to study at any age, any subject and get into a good job. One should have the right mindset for that. There is no discrimination whatsoever on the basis of one’s nationality. I wish Nirmala would have studied life of Indians in N America in a more detailed manner.

  42. നല്ല അനുഭവക്കുറിപ്പ് .എന്റെ ഒരു ബന്ധു കാനഡയിൽ പോയിട്ട് നില്ക്കാൻ കഴിയാതെ തിരിച്ചു വന്നു .ഈ ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നത് പോലെ അരക്ഷിതാബോധം കൊണ്ടാകാം

  43. A truly realistic piece.. Words have come out of the innermost part of the authoress’ heart.. I don’t understand why should some of our friends have found fault in her somewhat plain-speaking about the attitudes of the people in the western world, in particular those in Canada. Even some of those Malayalis claiming to be good speakers and avoiding the uneducated compatriots for their poor English communication skills seem to be no better if the ways they have expressed those comments are any indication.. Waiting for its second part.

  44. The article may be partly right .But it is grossly biased.If somebody has a fantastic happy luxurious life why do they leave Kerala ,I wonder. I hope it is not a sour grape phenomena .Canada is a land of opportunities and if some body is willing to work hard can make them successful.There is no comparison between the life in the middle east and Canada.While living in Canada and tarnishing the image is not suited to an Indian culture. I am a medical doctor who was born and brought up in Kerala in an upper middle class family who was practicing in Kerala before immigrating to Canada .I have to say that I never regretted in moving to Canada. People respected me in Kerala as well as in Canada . If I were in India ,I wouldn’t have the same professional and personal achievement and satisfaction I have in my adopted country , Canada.For me there is no place in the world as nice as Canada . Comparing different countries with different values,different cultures,different socio – economical conditions and weather is very unfair.If it is a story for movies ,it is good.But unfortunately it is far from the truth. No body is preventing you or any Indian going back to the country where you are happy.Why do you punish yourself in a country which is unsuitable for your happiness , culture ,and family values.

  45. good work ..nirmala chechyyy
    എന്നനിതിനൊരു മാറ്റം ഉണ്ടാവുക
    ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കയറ്റുമതിച്ചരക്ക് സ്വന്തം മക്കളാണ്.അവരുടെ യൌവ്വനവും സ്വപ്നങ്ങളും ബുദ്ധിയും കഴിവും വിറ്റ പണമാണു ഗള്‍ഫു പണമായോ അമേരിക്കന്‍ പണമായോ കേരളത്തിലേക്കൊഴുകുന്നത്. എന്താണിതു വിളിച്ചറിയിക്കുന്നത്?ആലോചിക്കുന്തോറും നീറ്റുന്ന ചോദ്യമായി അത് ഉള്ളില്‍ കറങ്ങുന്നു.

  46. ലേഖനത്തില് നൊസ്റ്റാൾജിയ ഉണ്ട്.. എന്നാല് ഇന്ത്യ എവിടെ എത്തുവാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അവിടെയാണ് കാനഡ എന്ന് വായിച്ചു… വഞ്ചി ഇപ്പോഴും തിരുനക്കരെയ് തന്നെ എന്നേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളൂ … ഒറ്റവാക്കില് മറുപടി പറയാം.. ഇഷ്ടമെങ്കില് വന്നു താമസിക്കുക.. നിങ്ങള് ജനിച്ചു വളര്ന്ന ദേശത്ത്…
    അതേയ് പറയാനുള്ളൂ…

  47. Canada jeevitham anubhavichittila. ഏറ്റവും വലിയ സോത്തുക്കള് സൊന്തം സോത്തം തന്നെ

  48. വളരെ സത്യസന്ധവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യബോധവും ആയ ഒരു അവലോകനം. നന്ദി ഇത്ര നല്ലൊരു തുറന്നെഴുത്തിന്.

  49. വെള്ളക്കാരന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പറിച്ചുനടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ മലയാളികള്‍ക്കും ഈ ലേഖനം ഒരുതിരിച്ചരിവാകട്ടെ..പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ്പറിഞ്ഞ ഒട്ടുമിക്ക മലയാളിക്കും അറിയാം സ്വന്തം നാടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം വേറെ എവിടെയും കിട്ടില്ല എന്ന്..വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരുമാസം കുടുംബത്തെ കാണാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ മലയാളിയും ഈ കുടിയേറ്റ സമ്പ്രദായത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത് എന്തൊക്കെ നഷ്ടപെട്ടലും സ്വന്തം കുടുംബത്തെ കൂടെ നിര്‍ത്താന്‍ പറ്റും എന്ന ഒരു സത്യം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. ഗള്‍ഫിലെ മലയാളികളില്‍ വളരെ ചുരുക്കം സമൂഹത്തിനെ ഈ ഭാഗ്യം ലഭിക്കാരുല്ലു … ..സ്വന്തം പൌരനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കേട്ടുരപ്പില്ലായമ നമ്മുടെ നാടിന്റെ ശപമാകുന്നടത്തോളം ഈ അരജകത്വങ്ങള്‍ മൌനത്തോടെ സഹിക്കാനെ നമുക്ക് കഴിയു…..

  50. കാനഡയുടെ വളർച്ചയിൽ പങ്കു ചേരാൻ പോയവർ

    “കാനഡ മരത്തിൽ ഡോളർ പറിക്കാൻ പോയവർ”
    എന്ന നിർമല തോമസിന്റ്റെ ലേഖനം,(http://www.nalamidam.com/archives/13472)
    തലക്കെട്ട്‌ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രവാസികളെ അഭയാർഥികൾ ആയി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ആണ്. യൂറോപ്പിൽ നിന്നും, മന്ഗോളിയയിൽ നിന്നും മറ്റും ഇവിടെ എത്തിയവരും, ഇറാൻ , പാക്കിസ്ഥാൻ , ബംഗ്ലാദേശ് , ശ്രീലങ്ക , ചൈന തുടങ്ങി അനേക രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും ഇവിടെ എത്തിയവരും ആരാണ്? തട്ടിപ്പിലൂടെയും , പിടിച്ചു പറിയിലൂടെയും ഇവിടെ എത്തിയ സായിപ്പിനെ കാണുമ്പോൾ നിർമലയെ പോലുള്ളവർ ‘കബാത്’ മറക്കും. സ്വന്തം നാട്ടുകാർ എന്തു ചെയ്താലും അതിനെ നിസാരവൽകരിക്കും. മലയാളികളെ ലോകത്തിന്റെ നാനാ ഭാ ഗങ്ങളിൽ എത്തിച്ചത് അവരുടെ ഉയരുവാനുള്ള വാഞ്ചയും അർപണ ബോധവും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലുള്ള മേൽകയ്യും തന്നെ. ഇന്ന് വായുവും വെളിച്ചവും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും മലയാളി ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം ഉണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്. ഇവരെ ഒക്കെ എന്തോ പീഡിത ജനതയായി ചിത്രീകരിച്ച നിർമലക്കു ‘മല്ലു സിണ്ട്രോം’ ആണ്. എന്തു കണ്ടാലും അതിനെ ആത്മനിന്ദയോടും, നിഷേധതോടും നോക്കിക്കാണുന്ന ഒരു പ്രതേക വിഭാഗം മലയാളികൾക്ക് മറുനാട്ടുകാർ ഇട്ട ഓമന
    പേരാണ് ‘മല്ലു’. ബുദ്ധിയുടെ ഏറ്റവും അങ്ങീകരിക്കപെട്ട നിർവചനം ‘Adaptability to circumstances’ ആണ്. അങ്ങിനെയെങ്കിൽ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിയുള്ള ഒരു വിഭാഗം മലയാളികൾ തന്നെ. സാംസ്കാരികമായും സാമ്പത്തികമായും നാടിൻറെ ഉയർച്ചയിൽ ഇവർക്കുള്ള സ്ഥാനം ഇവിടുത്തെ മത -രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കന്മാരേക്കാളും വളരെ ഉയരത്തിലാണ്.

  51. അതിമനോഹരമായി എഴുതി. ലേഖനം ജിവിതതെ തുറന്നുകാട്ടി.

  52. Niramala,

    I totally disagree with you. I don’t think Canadians are considering Indians as third citizen. Canadian law and constitution give all the people in Canada equal rights and opportunities. it is 100 times better than Gulf where the discrimination is worst. Canadians respect the hard work of each and every individual, whether you are a Canadian or a Somali refugee if you work they will pay you.

    I am here in Canada for last 39 days I couldn’t see any such discrimination which you are saying. Please don’t demotivate others who wish to come and set up a better life.

    Thanks,
    Jithesh

  53. Reading yr article opened many wounds for me….its quite sad that we hv to go to someone else’s backyard to make a living…huh..never liked it but there was no choice…hoping to go back to my village..country roads take me home…:)

  54. ചോര നീരാക്കി പഠിച്ചൊരു ബിരുദം….
    ആദ്യ ലക്ഷ്യം, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇന്ത്യ വിടണം. അതിനായിട്ടെന്തും സഹിക്കും….
    ഇന്ത്യ വിട്ടാലോ, പിന്നങ്ങോട്ട് ഒടുങ്ങാത്ത രാജ്യസ്നേഹമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ നേട്ടങ്ങളും മഹിമകളും ഷെയർ ചെയ്തും ലൈക്‌ ചെയ്തും മരിക്കും…
    പാവം ഞാൻ, എനിക്ക് വയ്യ….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *